Als de ziele luistert

Toen ik op 16-jarige leeftijd kennismaakte met de Nederlandse en Vlaamse literatuur raakte ik in de ban van de gedichten van Guido Gezelle. 

Mijn hart kwam tot bloei als ik zijn gedichten declameerde en de beelden die hij schetste tot leven kwamen. Het onderstaande gedicht was een van mijn favorieten, het werd bijna een gezang.

Jaren later, toen ik mijn eindscriptie (Anima Mundi en een therapeutische behandeling) ter afronding van de opleiding tot paranormaal therapeute ging schrijven, kwamen de beelden van toen weer terug en ik heb zijn woorden daarin opgenomen. De bezieling die daarvan uitgaat is mijn drijfveer geworden, daar vond ik herkenning in en dat realiseerde ik me luid en duidelijk .. het voelde als een verwantschap van zielen.

Hierbij een foto van zijn grafmonument op de centrale begraafplaats van Brugge.

 Als de ziele luistert

spreekt het al een taal dat leeft,

't lijzigste gefluister

ook een taal en teken heeft:

blâren van de boomen

kouten met malkaar gezwind,

baren in de stroomen

klappen luide en welgezind,

wind en wee en wolken

wegelen van Gods heiligen voet,

talen en vertolken

't diep gedoken Woord zoo zoet ...

als de ziele luistert!

Guido Gezelle (Brugge, 1 mei 1830 - Brugge, 27 november 1899) was een Vlaamse lyrische dichter en hekeldichter, rooms-katholiek priester, taalwetenschapper, leraar, journalist en vertaler. Hij is bekend om zijn fijnzinnige gedichten over de natuur, zijn beeldend taalgebruik en zijn virtuoos taalkunstenaarschap.

Veel van zijn gedichten zijn terug te vinden op internet, maar ik heb voor deze post een link voor je uitgelicht.

Veel plezier met lezen.

Lieve groet,

Juliet Joan