Op bezoek in het Suriname museum in Amsterdam

Het zat al even in de planning en vandaag is het er eindelijk van gekomen. Met mijn man en twee zussen ben ik naar het Suriname museum geweest. Wat een ervaring! De curatoren hebben goed werk geleverd.

Het begon bij de entree waar wij ontvangen werden door Giovanni en een gastvrouw, die ons hartelijk verwelkomden en eigenlijk al meteen het Suriname gevoel bij ons wakker maakten. Degenen onder jullie die ooit in Suriname geweest zijn zullen begrijpen wat ik bedoel.

Het museum (en ik citeer uit de doelstellingen)"moet een plek zijn voor iedereen die altijd al meer heeft willen weten over de Surinaamse geschiedenis, het cultureel erfgoed, de bevolking en de nauwe band met Nederland. Het is een meeting point voor de buurt, is onlosmakelijk verbonden met Amsterdam en legt met Suriname als vertrekpunt verbinding met alle Nederlanders."

Het museum geeft op de begane grond een fraai beeld van de fauna en flora van tropisch regenwoud van Suriname en biedt ook een cultuurgids van de inheemse volkeren. 

De kelder heb ik snel verlaten, ik hoef niet zo nodig de ketenen te zien waarmee slaven vastgehouden werden met de bijbehorende (foute) energie, die ik helaas maar al te snel voel.

De eerste verdieping was boeiend, interessant, met (voor mij) redelijk bekende historische informatie, maar op de tweede verdieping viel ik stil. Ik vertaal het maar zo, dat ik daar het gevoel van thuiskomen echt kon ervaren. De koeltoeroe zaken (mijn vertaling: zaken, die te maken hebben met de eenvoud maar vooral een natuurlijke manier van leven), die daar worden gepresenteerd in en rond de kinderhoek hebben mij diep geraakt. Ik vind het sowieso geweldig hoe curatoren van musea zo goed tijdsbeelden weten te presenteren, maar als het over mijn geboorteland gaat, val ik dus stil en raak ik ontroerd, komen herinneringen aan mijn jeugd krachtig naar voren.

Wij zijn er geruime tijd geweest en ik heb het vaste voornemen er binnenkort weer naar toe te gaan en dan begin ik en blijf ik waarschijnlijk de hele tijd op die tweede verdieping.

Gran tangi dat jullie mijn post hebben gelezen.

Lieve groet,

Juliet Joan

Het leven en de onvermijdelijkheid van de cyclus

Elke vierde zondagochtend van de maand staat het Spiritueel Huis aan de Voorstraat in Delft in het teken van Filosofie en Spiritualiteit. Iedereen is welkom.

De gespreksleidster heeft van te voren een tekst uitgekozen en de aanwezigen gaan daarover filosoferen, gedachten uitwisselen.

De tekst die daar gisteren voor was uitgekozen is van Sinan Can en de titel is "Patroon". (Kort samengevat door Sinan zelf: "Deze week schrijf ik in de VARAgids over de beroemde denker Ibn Khaldun en zijn idee dat samenlevingen zich vaak in terugkerende patronen ontwikkelen. Over hoe verbondenheid een samenleving sterk maakt, en hoe welvaart soms langzaam leidt tot verdeeldheid, nostalgie en het verlangen naar sterke leiders. Een column over geschiedenis, macht en de vraag of we werkelijk vooruitgaan of steeds opnieuw dezelfde cirkel doorlopen.")

Je zult wel begrijpen, dat wij een boeiende ochtend hebben gehad.

Het onderwerp ging gedurende de ochtend hoe langer hoe meer leven en iedereen had er zo zijn eigen gedachten en ideeën bij.

Persoonlijk doet het mij goed te merken, dat ik in een omgeving van gelijkgestemden, mensen die op zoek zijn naar de diepere betekenis van het/hun leven, kan floreren, kan opbloeien en dat puzzelstukjes (soms) op hun plek vallen.

Ik ben geboren en getogen in Suriname, woon al jarenlang in Nederland, maar herinner me nog goed hoe ik me voelde toen ik lang geleden naar Nederland kwam. Eigenlijk stapte ik toen van een "Suriname patroon" in een "Nederland patroon" wat niet simpel was.

Is dat niet ook waar wij zo nu en dan bij zouden kunnen stilstaan? Door alle informatie waar wij mee overspoeld worden, dringt onherroepelijk de buitenwereld onze binnenwereld binnen wat niet persé verkeerd is, maar (bij mij in elk geval) smeekt om regelmatig stilte op te zoeken, momenten te creëren om mijn innerlijke overtuigingen zuiver te houden en eventueel aan te passen.

Gisteren kwamen bij ons een paar sleutelwoorden naar voren:

• Verbinding
• Respect
• Openheid
• Eerlijkheid
• Verinnerlijking

Lieve groet,

Juliet Joan

P.S. Leuk als je mijn Blog gaat volgen en .. delen mag.

Gisteren en Zingeving

Een titel bedenken voor een Blogpost komt meestal vanzelf. Soms klinkt het cryptisch, maar de titel van deze post betekent simpelweg, dat ik gisteren naar een museum ben geweest, aangetrokken door de aankondiging "Acht markante Utrechters (gastcuratoren) gaan op zoek naar wat hun leven betekenis geeft" en zij geven dat weer in de tentoonstelling Zin in .. van Museum Catharijneconvent."

De acht zijn: Germaine de Randamie (meervoudig wereldkampioen kickboksen & MMA), Jade Kops (influencer, auteur), Joris Christ (theatermaker, drag queen), Eloi Youssef (muzikant), Zuster Maria Leunissen (Augustines en lid van Casella), Marion Rozema (persvoorlichter Amnesty International), Annet van Royen-Kerkhof (kinderarts en immunoloog) en Philip van Verschuer (Duitse Orde).

"De wereld staat in de fik. Toch vind ik het belangrijk om ergens nog kleur in te zien of plezier in te vinden."

Mijn man heeft mij gefotografeerd bij een kazuifel en een jurk "dragqueen", gekozen door Joris Christ, omdat die zo prachtig zijn, zo kleurrijk. 

Tja! Waarom ga ik naar een tentoonstelling, die in het teken staat van zingeving.

Het antwoord is in al zijn eenvoud behoorlijk beladen en vol vraagtekens. De kreet zingeving heeft al gauw een "soort van" religieuze uitstraling. Eerlijk gezegd vind ik, dat het alles met "leven" te maken heeft. 

Waarom ben ik zoals ik ben? Waarom doe ik zoals ik doe? Doe ik dat dan voor mezelf om me goed te voelen? Doe ik het voor een ander om de ander blij te maken? Doe ik het om beide redenen? Wie en wat ben ik eigenlijk? 

Na het bekijken van de deze tentoonstelling hebben wij onder het genot van een lekker drankje onze ervaringen uitgewisseld en onze belangrijkste conclusie was/is toch echt, dat het prettig is om in ons doen en laten een geluksgevoel (wat dat dan ook is) te mogen ervaren en zeker als we bij de ander de ogen zien oplichten.

Op 24 april 2026 is Jade Kops overleden. Aan de hand van door haar geselecteerde kunstwerken vertelde zij over wat haar leven zin gaf: het helpen en inspireren van anderen. Dat deed zij onder andere met Stichting Jade, waarmee zij kinderen met kanker hielp om lichtpuntjes te blijven vinden.

Lieve groet,

Juliet Joan

P.S. Leuk als je mijn blog gaat volgen en .. delen mag!

Meerrrr !!

Gisteren zijn wij in Naaldwijk naar een toneelvoorstelling geweest   "Meer !!" 

Het was onze eerste keer in dit theater en de sfeer was intiem met gezellig publiek. 

Denk bij "Meer!!" vanaf nu aan Jeannine La Rose, een Surinaams-Nederlandse actrice en zangeres. Jeannine studeerde aan het conservatorium in Rotterdam, waar ze in 2004 haar muziekopleiding heeft afgerond. Sindsdien heeft ze in een flink aantal theaterproducties meegespeeld.

Hoezo schrijf ik nu een post over Jeannine? Wel .. ik ken haar vanaf haar geboorte en gisteravond zag ik een vrouw, die met recht een powerhouse van Surinaamse afkomst genoemd kan worden.

        

Vol overgave liet zij ons in de voorstelling in alle openheid zien hoe je door kunt gaan in het leven, ongeacht de obstakels die je tegenkomt en vooral zonder schuldgevoel.                                                                 

De voorstelling heeft een sterk autobiografisch karakter en zij neemt je mee op niet mis te verstane wijze. Een paar trefwoorden hierbij .. ontroerend, emotioneel, puur, ondeugend.

Wij hebben heel erg genoten van de voorstelling, wij hebben gelachen en wij hebben gedanst.

Jeannine heeft ook een bedrijf als presentatie- en vocalcoach.

Interessant feitje .. een jaar of tien geleden heb ik Jeannine als coach gehad voorafgaande aan een examen voor Public Speaking. Ik heb dat met glans gehaald.

Lieve groet,

Juliet Joan

 

The sky is blue

Ik heb de titel van mijn blog veranderd. Veel meer herkenbaar en het klinkt minder "zwaar" zoals Bert, mijn website optimalisator (klopt dit woord wel, goeie voor Wordfeud) opmerkte, toen hij het vanochtend voor het eerst onder ogen kreeg. Goed.

Vandaag staat in het teken van veel naar buiten gaan, doen alsof de lucht niet grijs is maar blauw. De hond zal genieten, ik zal genieten, we maken er een blije dag van. 

Ik ken inmiddels te tekst van het gebed van Franciscus van Assissi uit mijn hoofd en wellicht zal ik mijn inspiratie van vandaag daaruit later met je delen. 

 HET GEBED VAN FRANCISCUS VAN ASSISI 

Heer, maak mij een instrument van uw vrede.                                   Waar haat is, laat mij liefde zaaien                                                   Waar onrecht is, vergiffenis                                                                Waar twijfel is, geloof                                                                         Waar wanhoop is, hoop                                                                     Waar duisternis is, licht                                                                    Waar droefheid is, vreugde.                                                                  O, goddelijke meester, geef dat ik niet zozeer zal zoeken              Getroost te worden als te troosten                                               Begrepen te worden als te begrijpen                                             Bemind te worden, als te beminnen                                                   Want door te geven, ontvangen wij                                                Door te vergeven, worden we vergeven                                          Door te sterven (aan het zelf), ontvangen wij het eeuwige leven.

Amen

Lieve groet,

Juliet Joan