Contemplation by Hildegarde von Bingen

At one point during my lifetime studies I "met" Hildegarde von Bingen (1098-1179). It was in England, where I bought a CD with music, composed by her and sung by a choir (with a short biography of the lady included as well). 

It was so lovely to listen to and for ages I used this beautiful music to ease me into my meditations.

Hildegarde was a Benedictine abbess, writer, composer, philosopher, mystic, visionary and *polymath of the High Middle Ages. She is one of the best-known composers of sacred monophony, a well as the most recorded in modern history. She has been considered by many in Europe to be the founder of scientific natural history in Germany.

Today I like to share with you one of her many contemplations.

"From my early childhood, before my bones, nerves and veins were fully strengthened, I have always seen this vision in my soul, even to the present time when I am more than seventy years old. In this vision my soul, as God would have it, rises up high into the vault of heaven and into the changing sky and spreads itself out among different peoples, although they are far away from me in distant lands and places. And because I see them this way in my soul, I observe them in accord with the shifting of clouds and other created things. I do not hear them with my outward ears, nor do I perceive them by the thoughts of my own heart or by any combination of my five senses, but in my soul alone, while my outward eyes are open. So, I have never fallen prey to ecstasy in the visions, but I see them wide awake, day and night. And I am constantly fettered by sickness, and often in the grip of pain so intense that it threatens to kill me, but God has sustained me until now. The light which I see thus is not spatial, but it is far, far brighter than a cloud which carries the sun. I can measure neither height, nor length, nor breadth in it; and I call it "the reflection of the living Light. And as the sun, the moon, and the stars appear in water, so writings, sermons, virtues, and certain human actions take form for me and gleam." 

* A polymath is a person whose knowledge and skills span a wide variety of different subjects. Also called a "Renaissance person" or polyhistor, a polymath does not just casually know facts about various topics, but achieves deep understanding, mastery and integration across distinct fields, such as science, art, philosophy and politics. (Wikipedia)

With love,

Juliet Joan

Nordic walking - 3

One of the extras when Nordic walking is meeting other people. 

I have written about Nordic walking twice before, so if you are interested you may want to read two older posts:

Nordic walking - 1

Nordic walking - 2

I live in a small village where people still notice and greet each other and today I met an elderly lady. She greeted me very enthusiastically saying "hi, I have seen you walking so often and it is good to finally meet. I used to walk with poles a lot but at one point decided not to do it any more."

One of the difficulties when getting older is that we have to let go of some things. This lovely lady started to feel insecure on her feet but she cherishes her memories and enjoys seeing others do the things she used to do.

Her message to me was sprinkled with positivity, hope, connection and joy and made my stride even lighter and sunny.

With love,

Juliet Joan

Bonsai - de geschiedenis

(overgenomen uit het magazine Bonsaiwonder)

Sommige informatie hoef je niet persé zelf helemaal ergens op te diepen. In het geval van Bonsai waag ik me er niet aan zelf een stuk te schrijven met veel zoek- en spitwerk, zeker niet als ik zo'n mooi geschreven artikel kant en klaar vind.

Begin van de week ben ik naar een bonsai markt geweest en ik stond versteld.

Bonsai is een eeuwenoude kunstvorm die al meer dan drieduizend jaar teruggaat en zijn oorsprong vindt in China. Hoewel bonsai tegenwoordig nauw wordt geassocieerd met Japan, waren het de Chinezen die de eerste stappen zetten in het kweken van bomen in potten. De geschiedenis van bonsai kan worden onderverdeeld in verschillende periodes die elk hun eigen invloed hebben gehad op de ontwikkeling van deze unieke kunstvorm.

De Chinese oorsprong: Penjing

In het oude China, zo'n drieduizend jaar geleden, werd de kunst van het kweken van bomen in potten geïntroduceerd door de elite. Deze kunstvorm stond bekend als Penjing, wat vertaald kan worden als "landschap in een bak". In tegenstelling tot de strakke vormen van moderne bonsai, focuste Penjing zich meer op het creëren van miniatuurlandschappen, waarin kleine bomen vaak gecombineerd werden met rotsen, water en soms zelfs figuren. Penjing had niet alleen esthetische waarde, maar werd ook gezien als een spirituele en filosofische praktijk. Het doel was om de grootsheid van de natuur in miniatuurvorm vast te leggen en het vermogen van de mens om de natuur te beheersen te symboliseren.

Bonsai in Japan: verfijning en minimalisme

Rond de 13e eeuw brachten Japanse boeddhistische monniken Penjing naar Japan. Hier onderging de kunst een belangrijke transformatie. Terwijl de Chinese Penjing zich richtte op uitgebreide landschappen, gingen de Japanners voor eenvoud en minimalisme. Ze legden de nadruk op individuele bomen in potten, die zorgvuldig werden gekweekt om op ware grote bomen te lijken, maar dan in miniatuurformaat. Deze verfijning leidde tot wat we vandaag de dag kennen als bonsai, wat letterlijk "boom in pot" betekent.

Japanse bonsai onderscheidt zich door zijn eenvoudige, natuurlijke esthetiek en wordt gekweekt met de gedachte om balans, harmonie en rust uit te stralen. De Japanse focus op de vorm van de boom, met delicate takken en natuurlijke lijnen, heeft de moderne bonsai sterk beïnvloed.

De introductie van bonsai in het Westen

Aan het einde van de 19e eeuw kwamen Europeanen voor het eerst in aanraking met bonsai. Dit gebeurde tijdens wereldtentoonstellingen en handelsbeurzen waar Japan zijn cultuur tentoonstelde aan het Westen. Bonsai, met zijn subtiele schoonheid en diepe symboliek, trok al snel de aandacht van botanisten, kunstenaars en liefhebbers van exotische planten.

De interesse in bonsai begon te groeien, en tegen het begin van de 20e eeuw ontstonden er in Europa en Noord-Amerika verenigingen en clubs die zich toelegden op de kunst van bonsai. Deze kunstvorm verspreidde zich verder met het begin van de jaren '50, vooral na de Tweede Wereldoorlog, toen Amerikaanse soldaten terugkeerden uit Japan en bonsais meebrachten als souvenirs.

De moderne populariteit van bonsai

In de afgelopen decennia is bonsai uitgegroeid tot een wereldwijd fenomeen. Het wordt niet langer alleen beschouwd als een exotische kunstvorm, maar ook als een manier van leven, waarbij geduld, zorgvuldigheid en liefde voor de natuur centraal staan. Door de toenemende globalisering en digitalisering zijn bonsai-technieken en kennis gemakkelijker toegankelijk geworden voor een breed publiek. Vandaag de dag zijn er over de hele wereld talloze bonsai-exposities, competities en workshops, en wordt de kunst van bonsai zowel door hobbyisten als door professionals beoefend.

Conclusie

Bonsai is een kunstvorm met diepe wortels in de Chinese en Japanse cultuur, die de tijd heeft doorstaan en zich door de eeuwen heen heeft ontwikkeld. Wat begon als Penjing in het oude China, is door de Japanners verfijnd tot een minimalistische kunstvorm die de harmonie en kracht van de natuur belichaamt. Tegenwoordig blijft bonsai mensen wereldwijd fascineren, en zijn de kleine boompjes in potten een symbool van geduld, creativiteit en de band tussen mens en natuur.

Lieve groet,

Juliet Joan

Bonsai van het Westen

Gisteren ben ik naar Bonsai van het Westen geweest, een evenement dat gehouden werd in de TU Delft Hortus Botanicus. Het was een tentoonstelling met bijzondere bomen, workshops, lezingen, een markt en Japanse cultuur.

 

Ik citeer: “Bonsai is veel meer dan een boom in een pot. Het is een levende kunstvorm die geduld en natuur samenbrengt. Bij Bonsai van het Westen (naam van het evenement) willen we deze bijzondere traditie laten groeien. Daarom creëren we een plek waar liefhebbers en nieuwkomers elkaar ontmoeten. Wij willen de waardering voor de bonsaikunst in Nederland structureel vergroten”.

 

Ik was gefascineerd door de prachtige stukken die ook nog eens genomineerd konden worden voor een publieksprijs. 

 

Mijn favoriete stuk staat op de eerste en tweede foto.

Met een beetje geluk win ik ook nog een bonsai plant, als het door mij genomineerde stuk een prijs heeft gewonnen en ik het winnende lot heb.

Het zal dan wel even studeren worden hoe de plant te verzorgen .. maar aan liefde zal het zeker niet ontbreken.

 

  

Het bezoek was zoveel prettiger dan ik had verwacht. De subtiliteit van vormgeving, de planten (ook bloeiende), mossen, bomen was een fijne zintuiglijke ervaring. 

Sowieso is de Hortus in Delft een prettige plek om te zijn en dan dit.

Lieve groet,

Juliet Joan

Als je plannen in het water vallen ..

Wat te doen als je een weekend weg niet meer ziet zitten vanwege de weersverwachting? Blijf je thuis hangen of bedenk je alternatieven?

Wel, dat laatste hebben wij gedaan en we hebben zaterdag gewandeld en een tentoonstelling bezocht in de Oude Kerk in Delft "Common Ground: een wereld aan keramiek". Ik kon het niet goed "waarderen", omdat ik eerlijk gezegd geen verstand heb van keramiek. 

De topper dit weekend was voor ons het bezoek aan de Kunsthal in Rotterdam met als speciale tentoonstelling "Flowers Forever", een uitgebreid cultuurhistorisch overzicht van de bloem met veel objecten uit de kunst, mode, wetenschap en design. 

"Het laat zien hoe bloemen in onze cultuur zijn verankerd als dragers van rituelen, emoties en ideeën en bieden zo een verrassende blik op de rol van bloemen in onze samenleving".

Botanische tekeningen hebben mijn hart gestolen en het is altijd bijzonder om tekeningen van Maria Sibylla Merian te zien, maar helemaal om daarbij een kunstenares van Surinaamse afkomst patricia kaersenhout (aangenaam kennis te maken patricia) te ontdekken, die wat meer diepgang aan Merian's werk heeft gegeven en verborgen lagen van kennis en geschiedenis onthult. N.B. patricia schrijft zelf om duidelijke redenen haar naam met kleine letters.

Ons alternatieve weekend is er één geworden, waar wij erg blij van zijn geworden en grappig genoeg hebben wij tijdens onze uitjes geen druppel regen gehad. 

Gran tangi dat jullie mijn post hebben gelezen.

Juliet Joan

 

Op bezoek in het Suriname museum in Amsterdam

Het zat al even in de planning en vandaag is het er eindelijk van gekomen. Met mijn man en twee zussen ben ik naar het Suriname museum geweest. Wat een ervaring! De curatoren hebben goed werk geleverd.

Het begon bij de entree waar wij ontvangen werden door Giovanni en een gastvrouw, die ons hartelijk verwelkomden en eigenlijk al meteen het Suriname gevoel bij ons wakker maakten. Degenen onder jullie die ooit in Suriname geweest zijn zullen begrijpen wat ik bedoel.

Het museum (en ik citeer uit de doelstellingen)"moet een plek zijn voor iedereen die altijd al meer heeft willen weten over de Surinaamse geschiedenis, het cultureel erfgoed, de bevolking en de nauwe band met Nederland. Het is een meeting point voor de buurt, is onlosmakelijk verbonden met Amsterdam en legt met Suriname als vertrekpunt verbinding met alle Nederlanders."

Het museum geeft op de begane grond een fraai beeld van de fauna en flora van tropisch regenwoud van Suriname en biedt ook een cultuurgids van de inheemse volkeren. 

De kelder heb ik snel verlaten, ik hoef niet zo nodig de ketenen te zien waarmee slaven vastgehouden werden met de bijbehorende (foute) energie, die ik helaas maar al te snel voel.

De eerste verdieping was boeiend, interessant, met (voor mij) redelijk bekende historische informatie, maar op de tweede verdieping viel ik stil. Ik vertaal het maar zo, dat ik daar het gevoel van thuiskomen echt kon ervaren. De koeltoeroe zaken (mijn vertaling: zaken, die te maken hebben met de eenvoud maar vooral een natuurlijke manier van leven), die daar worden gepresenteerd in en rond de kinderhoek hebben mij diep geraakt. Ik vind het sowieso geweldig hoe curatoren van musea zo goed tijdsbeelden weten te presenteren, maar als het over mijn geboorteland gaat, val ik dus stil en raak ik ontroerd, komen herinneringen aan mijn jeugd krachtig naar voren.

Wij zijn er geruime tijd geweest en ik heb het vaste voornemen er binnenkort weer naar toe te gaan en dan begin ik en blijf ik waarschijnlijk de hele tijd op die tweede verdieping.

Gran tangi dat jullie mijn post hebben gelezen.

Lieve groet,

Juliet Joan

Het leven en de onvermijdelijkheid van de cyclus

Elke vierde zondagochtend van de maand staat het Spiritueel Huis aan de Voorstraat in Delft in het teken van Filosofie en Spiritualiteit. Iedereen is welkom.

De gespreksleidster heeft van te voren een tekst uitgekozen en de aanwezigen gaan daarover filosoferen, gedachten uitwisselen.

De tekst die daar gisteren voor was uitgekozen is van Sinan Can en de titel is "Patroon". (Kort samengevat door Sinan zelf: "Deze week schrijf ik in de VARAgids over de beroemde denker Ibn Khaldun en zijn idee dat samenlevingen zich vaak in terugkerende patronen ontwikkelen. Over hoe verbondenheid een samenleving sterk maakt, en hoe welvaart soms langzaam leidt tot verdeeldheid, nostalgie en het verlangen naar sterke leiders. Een column over geschiedenis, macht en de vraag of we werkelijk vooruitgaan of steeds opnieuw dezelfde cirkel doorlopen.")

Je zult wel begrijpen, dat wij een boeiende ochtend hebben gehad.

Het onderwerp ging gedurende de ochtend hoe langer hoe meer leven en iedereen had er zo zijn eigen gedachten en ideeën bij.

Persoonlijk doet het mij goed te merken, dat ik in een omgeving van gelijkgestemden, mensen die op zoek zijn naar de diepere betekenis van het/hun leven, kan floreren, kan opbloeien en dat puzzelstukjes (soms) op hun plek vallen.

Ik ben geboren en getogen in Suriname, woon al jarenlang in Nederland, maar herinner me nog goed hoe ik me voelde toen ik lang geleden naar Nederland kwam. Eigenlijk stapte ik toen van een "Suriname patroon" in een "Nederland patroon" wat niet simpel was.

Is dat niet ook waar wij zo nu en dan bij zouden kunnen stilstaan? Door alle informatie waar wij mee overspoeld worden, dringt onherroepelijk de buitenwereld onze binnenwereld binnen wat niet persé verkeerd is, maar (bij mij in elk geval) smeekt om regelmatig stilte op te zoeken, momenten te creëren om mijn innerlijke overtuigingen zuiver te houden en eventueel aan te passen.

Gisteren kwamen bij ons een paar sleutelwoorden naar voren:

• Verbinding
• Respect
• Openheid
• Eerlijkheid
• Verinnerlijking

Lieve groet,

Juliet Joan

P.S. Leuk als je mijn Blog gaat volgen en .. delen mag.