Als je plannen in het water vallen ..

Wat te doen als je een weekend weg niet meer ziet zitten vanwege de weersverwachting? Blijf je thuis hangen of bedenk je alternatieven?

Wel, dat laatste hebben wij gedaan en we hebben gewandeld, een tentoonstelling bezocht in de Oude Kerk in Delft "Common Ground: een wereld aan keramiek".

De topper was voor ons toch het bezoek aan de Kunsthal in Rotterdam met als speciale tentoonstelling "Flowers Forever", een uitgebreid cultuurhistorisch overzicht van de bloem met veel objecten uit de kunst, mode, wetenschap en design. 

"Het laat zien hoe bloemen in onze cultuur zijn verankerd als dragers van rituelen, emoties en ideeën en bieden zo een verrassende blik op de rol van bloemen in onze samenleving".

Botanische tekeningen hebben mijn hart gestolen en het is altijd bijzonder om tekeningen van Maria Sibylla Merian te zien, maar helemaal om daarbij een kunstenares van Surinaamse afkomst patricia kaersenhout (aangenaam kennis te maken patricia) te ontdekken, die daar wat meer diepgang aan heeft gegeven en verborgen lagen van kennis en geschiedenis onthult. N.B. patricia schrijft zelf om duidelijke redenen haar naam met kleine letters.

Ons alternatieve weekend is er één geworden, waar wij erg blij van zijn geworden en grappig genoeg hebben wij tijdens onze uitjes geen druppel regen gehad.

Gran tangi dat jullie mijn post hebben gelezen.

Juliet Joan

 

Op bezoek in het Suriname museum in Amsterdam

Het zat al even in de planning en vandaag is het er eindelijk van gekomen. Met mijn man en twee zussen ben ik naar het Suriname museum geweest. Wat een ervaring! De curatoren hebben goed werk geleverd.

Het begon bij de entree waar wij ontvangen werden door Giovanni en een gastvrouw, die ons hartelijk verwelkomden en eigenlijk al meteen het Suriname gevoel bij ons wakker maakten. Degenen onder jullie die ooit in Suriname geweest zijn zullen begrijpen wat ik bedoel.

Het museum (en ik citeer uit de doelstellingen)"moet een plek zijn voor iedereen die altijd al meer heeft willen weten over de Surinaamse geschiedenis, het cultureel erfgoed, de bevolking en de nauwe band met Nederland. Het is een meeting point voor de buurt, is onlosmakelijk verbonden met Amsterdam en legt met Suriname als vertrekpunt verbinding met alle Nederlanders."

Het museum geeft op de begane grond een fraai beeld van de fauna en flora van tropisch regenwoud van Suriname en biedt ook een cultuurgids van de inheemse volkeren. 

De kelder heb ik snel verlaten, ik hoef niet zo nodig de ketenen te zien waarmee slaven vastgehouden werden met de bijbehorende (foute) energie, die ik helaas maar al te snel voel.

De eerste verdieping was boeiend, interessant, met (voor mij) redelijk bekende historische informatie, maar op de tweede verdieping viel ik stil. Ik vertaal het maar zo, dat ik daar het gevoel van thuiskomen echt kon ervaren. De koeltoeroe zaken (mijn vertaling: zaken, die te maken hebben met de eenvoud maar vooral een natuurlijke manier van leven), die daar worden gepresenteerd in en rond de kinderhoek hebben mij diep geraakt. Ik vind het sowieso geweldig hoe curatoren van musea zo goed tijdsbeelden weten te presenteren, maar als het over mijn geboorteland gaat, val ik dus stil en raak ik ontroerd, komen herinneringen aan mijn jeugd krachtig naar voren.

Wij zijn er geruime tijd geweest en ik heb het vaste voornemen er binnenkort weer naar toe te gaan en dan begin ik en blijf ik waarschijnlijk de hele tijd op die tweede verdieping.

Gran tangi dat jullie mijn post hebben gelezen.

Lieve groet,

Juliet Joan

Het leven en de onvermijdelijkheid van de cyclus

Elke vierde zondagochtend van de maand staat het Spiritueel Huis aan de Voorstraat in Delft in het teken van Filosofie en Spiritualiteit. Iedereen is welkom.

De gespreksleidster heeft van te voren een tekst uitgekozen en de aanwezigen gaan daarover filosoferen, gedachten uitwisselen.

De tekst die daar gisteren voor was uitgekozen is van Sinan Can en de titel is "Patroon". (Kort samengevat door Sinan zelf: "Deze week schrijf ik in de VARAgids over de beroemde denker Ibn Khaldun en zijn idee dat samenlevingen zich vaak in terugkerende patronen ontwikkelen. Over hoe verbondenheid een samenleving sterk maakt, en hoe welvaart soms langzaam leidt tot verdeeldheid, nostalgie en het verlangen naar sterke leiders. Een column over geschiedenis, macht en de vraag of we werkelijk vooruitgaan of steeds opnieuw dezelfde cirkel doorlopen.")

Je zult wel begrijpen, dat wij een boeiende ochtend hebben gehad.

Het onderwerp ging gedurende de ochtend hoe langer hoe meer leven en iedereen had er zo zijn eigen gedachten en ideeën bij.

Persoonlijk doet het mij goed te merken, dat ik in een omgeving van gelijkgestemden, mensen die op zoek zijn naar de diepere betekenis van het/hun leven, kan floreren, kan opbloeien en dat puzzelstukjes (soms) op hun plek vallen.

Ik ben geboren en getogen in Suriname, woon al jarenlang in Nederland, maar herinner me nog goed hoe ik me voelde toen ik lang geleden naar Nederland kwam. Eigenlijk stapte ik toen van een "Suriname patroon" in een "Nederland patroon" wat niet simpel was.

Is dat niet ook waar wij zo nu en dan bij zouden kunnen stilstaan? Door alle informatie waar wij mee overspoeld worden, dringt onherroepelijk de buitenwereld onze binnenwereld binnen wat niet persé verkeerd is, maar (bij mij in elk geval) smeekt om regelmatig stilte op te zoeken, momenten te creëren om mijn innerlijke overtuigingen zuiver te houden en eventueel aan te passen.

Gisteren kwamen bij ons een paar sleutelwoorden naar voren:

• Verbinding
• Respect
• Openheid
• Eerlijkheid
• Verinnerlijking

Lieve groet,

Juliet Joan

P.S. Leuk als je mijn Blog gaat volgen en .. delen mag.

Gisteren en Zingeving

Een titel bedenken voor een Blogpost komt meestal vanzelf. Soms klinkt het cryptisch, maar de titel van deze post betekent simpelweg, dat ik gisteren naar een museum ben geweest, aangetrokken door de aankondiging "Acht markante Utrechters (gastcuratoren) gaan op zoek naar wat hun leven betekenis geeft" en zij geven dat weer in de tentoonstelling Zin in .. van Museum Catharijneconvent."

De acht zijn: Germaine de Randamie (meervoudig wereldkampioen kickboksen & MMA), Jade Kops (influencer, auteur), Joris Christ (theatermaker, drag queen), Eloi Youssef (muzikant), Zuster Maria Leunissen (Augustines en lid van Casella), Marion Rozema (persvoorlichter Amnesty International), Annet van Royen-Kerkhof (kinderarts en immunoloog) en Philip van Verschuer (Duitse Orde).

"De wereld staat in de fik. Toch vind ik het belangrijk om ergens nog kleur in te zien of plezier in te vinden."

Mijn man heeft mij gefotografeerd bij een kazuifel en een jurk "dragqueen", gekozen door Joris Christ, omdat die zo prachtig zijn, zo kleurrijk. 

Tja! Waarom ga ik naar een tentoonstelling, die in het teken staat van zingeving.

Het antwoord is in al zijn eenvoud behoorlijk beladen en vol vraagtekens. De kreet zingeving heeft al gauw een "soort van" religieuze uitstraling. Eerlijk gezegd vind ik, dat het alles met "leven" te maken heeft. 

Waarom ben ik zoals ik ben? Waarom doe ik zoals ik doe? Doe ik dat dan voor mezelf om me goed te voelen? Doe ik het voor een ander om de ander blij te maken? Doe ik het om beide redenen? Wie en wat ben ik eigenlijk? 

Na het bekijken van de deze tentoonstelling hebben wij onder het genot van een lekker drankje onze ervaringen uitgewisseld en onze belangrijkste conclusie was/is toch echt, dat het prettig is om in ons doen en laten een geluksgevoel (wat dat dan ook is) te mogen ervaren en zeker als we bij de ander de ogen zien oplichten.

Op 24 april 2026 is Jade Kops overleden. Aan de hand van door haar geselecteerde kunstwerken vertelde zij over wat haar leven zin gaf: het helpen en inspireren van anderen. Dat deed zij onder andere met Stichting Jade, waarmee zij kinderen met kanker hielp om lichtpuntjes te blijven vinden.

Lieve groet,

Juliet Joan

P.S. Leuk als je mijn blog gaat volgen en .. delen mag!

Yesterday .. Today .. Tomorrow

Yesterday I looked through my blogposts written during the years. It is so interesting to notice the kind of subjects I have felt the urge to write about. With some exceptions it has always been about my daily life and the last couple of years mostly in Dutch. Thanks to all available translation programs nobody has felt left out, I assume. 

There has been a remarkable change from musing about my personal development to more daily topics and as mentioned before, writing is my favourite outlet. Sitting behind my desk and let the fingers do their job on the keyboard is fun, no need to have a specific subject in mind. But .. that mentioned .. at some point something comes up, something that needs to be done urgently. It is happening right now.

"Get one of your card decks and see if you can work out something (as a direction for yourself to act upon) for the next couple of days." The first question is, of course, which one shall I choose?

 Pause.

Great! I am restricting myself to three decks. Symbols of the healing angels (Ingrid Auer), Mother Earth cards (Jamie Sams), Peace cards (Spiritualist National Union).

Because of my playful mood I am going to work with my pendulum to help me choose between the three. Definitely Mother Earth today! Shuffle, shuffle, shuffle the deck before picking a card. The one I have picked today is nr. 41. Death of the Shaman. This is a sign of death and rebirth. 

In Shamanism death is not seen as an end, but as the transition from old thought patterns to new beginnings. It means the end of a cycle and it is also an invitation to watch that part of Self that is dying/not necessary anymore. In order to support the birth process of the new life cycle it is important to let go of the old and make room for the new life cycle. Rebirth is always full of promises and growth.

I look forward to the growth, because that is what is meant here and one is never too old for that.

With love,

Juliet Joan

Meerrrr !!

Gisteren zijn wij in Naaldwijk naar een toneelvoorstelling geweest   "Meer !!" 

Het was onze eerste keer in dit theater en de sfeer was intiem met gezellig publiek. 

Denk bij "Meer!!" vanaf nu aan Jeannine La Rose, een Surinaams-Nederlandse actrice en zangeres. Jeannine studeerde aan het conservatorium in Rotterdam, waar ze in 2004 haar muziekopleiding heeft afgerond. Sindsdien heeft ze in een flink aantal theaterproducties meegespeeld.

Hoezo schrijf ik nu een post over Jeannine? Wel .. ik ken haar vanaf haar geboorte en gisteravond zag ik een vrouw, die met recht een powerhouse van Surinaamse afkomst genoemd kan worden.

        

Vol overgave liet zij ons in de voorstelling in alle openheid zien hoe je door kunt gaan in het leven, ongeacht de obstakels die je tegenkomt en vooral zonder schuldgevoel.                                                                 

De voorstelling heeft een sterk autobiografisch karakter en zij neemt je mee op niet mis te verstane wijze. Een paar trefwoorden hierbij .. ontroerend, emotioneel, puur, ondeugend.

Wij hebben heel erg genoten van de voorstelling, wij hebben gelachen en wij hebben gedanst.

Jeannine heeft ook een bedrijf als presentatie- en vocalcoach.

Interessant feitje .. een jaar of tien geleden heb ik Jeannine als coach gehad voorafgaande aan een examen voor Public Speaking. Ik heb dat met glans gehaald.

Lieve groet,

Juliet Joan

 

Als de ziele luistert

Toen ik op 16-jarige leeftijd kennismaakte met de Nederlandse en Vlaamse literatuur raakte ik in de ban van de gedichten van Guido Gezelle. 

Mijn hart kwam tot bloei als ik zijn gedichten declameerde en de beelden die hij schetste tot leven kwamen. Het onderstaande gedicht was een van mijn favorieten, het werd bijna een gezang.

Jaren later, toen ik mijn eindscriptie (Anima Mundi en een therapeutische behandeling) ter afronding van de opleiding tot paranormaal therapeute ging schrijven, kwamen de beelden van toen weer terug en ik heb zijn woorden daarin opgenomen. De bezieling die daarvan uitgaat is mijn drijfveer geworden, daar vond ik herkenning in en dat realiseerde ik me luid en duidelijk .. het voelde als een verwantschap van zielen.

Hierbij een foto van zijn grafmonument op de centrale begraafplaats van Brugge.

 Als de ziele luistert

spreekt het al een taal dat leeft,

't lijzigste gefluister

ook een taal en teken heeft:

blâren van de boomen

kouten met malkaar gezwind,

baren in de stroomen

klappen luide en welgezind,

wind en wee en wolken

wegelen van Gods heiligen voet,

talen en vertolken

't diep gedoken Woord zoo zoet ...

als de ziele luistert!

Guido Gezelle (Brugge, 1 mei 1830 - Brugge, 27 november 1899) was een Vlaamse lyrische dichter en hekeldichter, rooms-katholiek priester, taalwetenschapper, leraar, journalist en vertaler. Hij is bekend om zijn fijnzinnige gedichten over de natuur, zijn beeldend taalgebruik en zijn virtuoos taalkunstenaarschap.

Veel van zijn gedichten zijn terug te vinden op internet, maar ik heb voor deze post een link voor je uitgelicht.

Veel plezier met lezen.

Lieve groet,

Juliet Joan