Rouwverwerking

 Delen helpt mij!

Het schrijven van mijn vorige post heeft het gevoel van zwaarte, dat ik had na het overlijden van mijn zus, flink opgelost.

Hoe prettig is dat!

Rouwverwerking is een individueel proces, is voor iedereen anders. Er zijn gemeenschappelijke noemers, sterker nog, op een doordachte (wetenschappelijk onderbouwde) manier wordt het hele proces beschreven, om het voor ons hanteerbaar te maken. 

Laten we wel wezen. Het zal voor jou een beetje anders werken, dan voor een ander. Dat mag best! Jij bent jij en ik ben ik. Helemaal oké. Staat er een tijd voor? Moet het proces zijn afgerond binnen een maand, zes weken, een jaar? Wie zal het zeggen. Je kunt het niet voorspellen, je kunt het niet afkappen .. alsjeblieft niet. Neem er je tijd voor .. heb het over je verdriet met iemand, die naar je luistert, die je hand vasthoudt, iets lekkers voor je klaar maakt, een bakkie met je gaat doen, je een aai over je bol geeft, die je (weer) kan laten lachen, je een zakdoekje aanreikt als het binnen in je weer overloopt.

Ik heb in de loop van de tijd gemerkt, dat schrijven mij heelt, mijn vingers vliegen over het toetsenbord, ik schrijf in een dagboekje, maak er krabbeltjes in (doodlen is voor mij uitgevonden, haha). Dat is mijn uitlaatklep en zo nu en dan schieten de tranen in mijn ogen, want ook dit is onderdeel van mijn verwerkingsproces. 

Luisteren naar muziek is voor mij ook een hele goede actie.

Bij het overlijden van mijn ouders was het verdriet heel intens. Ik dacht niet na over fasen in het verdriet. Het was er en het verdween weer in zoverre, dat ik het leven weer oppakte en nog steeds regelmatig aan hun denk. Bij mijn zus is het anders, vooral omdat het qua leeftijd zo dichtbij is en de vergankelijkheid van het aardse leven zo duidelijk maakt. Ik heb het haar ook gegund, dat ze overging. Een 11 jaar lange weg van achteruit gaan, fysiek en mentaal is niet fijn geweest. Voor haar niet, voor niemand in haar omgeving.

Een gek gevoel, dat ik me luchtiger voel, een soort van blij, dat zij zo vredig is ingeslapen.

Mijn motto: vier het leven!

Lieve groet,

Juliet Joan

p.s. je kunt mijn blog volgen door dat bovenaan de pagina aan te geven.

Rouw, zachtheid, rust

Drie weken geleden is een van mijn zussen overleden.

Hoewel zij al heel lang niet meer de oude was en steeds meer achteruit ging kwam het bericht toch nog plotseling.

Met z'n vieren hebben wij ervoor kunnen zorgen dat zij een mooie uitvaart heeft gekregen.

Wat een raar woord eigenlijk "uitvaart". Ik heb het even opgezocht:

"Een uitvaart is het geheel van handelingen en plechtigheden na het overlijden van een mens. De uitvaart wordt besloten met een teraardebestelling of een crematie. Een uitvaart dient om afscheid te kunnen nemen van de overledene en kan op verschillende manieren worden ingevuld."

Het is best apart, dat je meteen na het overlijden in actie moet komen om ervoor te zorgen, dat de "uitvaart" goed verloopt. Lijst met personen, die je erbij wilt hebben, sprekers - ja/neen? Muziek? Welke dan? Naar welke muziek luisterde de overledene graag? Iets met catering? Onze hoofden tolden, maar gelukkig konden wij veel met elkaar delen.

Natuurlijk wilde ik spreken!! Twee keer zelfs. 

Wonderlijk hoe emoties hun weg vinden, hoe ik me zo beschermd en gedragen voelde, hoe rustig ik was op de dag zelf en dan na afloop, thuis, een fysieke vermoeidheid zich openbaarde.

En nu .. drie weken later .. kan ik eindelijk iets opschrijven als onderdeel van mijn rouwverwerking. Het leven gaat door, wij hebben een prachtig voorjaar waar zij helaas niet meer in fysieke vorm van kan genieten. Dat kon ze eigenlijk al jaren niet meer, niet zoals vroeger.

Het is goed zo. Zij is gaan rusten.

Interessant feitje. Op haar rouwkaart hebben wij een prachtige tekst geplaatst, gevonden door een van ons, tussen haar spullen, perfect voor de mens die zij was.

SURPRISE IN HEAVEN

I dreamt death came, the other night,

and heaven's gate swung wide.

An angel with halo bright, ushered me inside.

And there - to my astonishment -

stood folks I'd judged and labeled

as "quite unfit", "of little worth",

and "spiritually disabled".

Indignant words rose to my lips,

but never were set free.

For every face showed stunned surprise ...

NO ONE EXPECTED ME!!!

"Anonymous"

Deze tekst heeft voor mij alles te maken met vergiffenis en het staat je uiteraard vrij het op jouw manier te interpreteren.

Ik heb er helemaal vrede mee, dat zij is overgegaan. In wezen heb ik elf jaar lang afscheid van haar genomen. Steeds meer stukjes die verdwenen in die periode, bij een zus op bezoek gaan die af en toe voelde als een vreemde is raar. 

Rust zacht .. je hebt je vleugels weer terug.

Lieve groet,

Juliet Joan.

P.s. Fijn als je mijn blog gaat volgen.

Verlengen rijbewijs .. het is gelukt!!

Het is wat!!

Op zekere leeftijd maak je een start met een 5-jaarlijkse keuring voor het verlengen van je auto rijbewijs.

Geen paniek hoor, het is helemaal okay. Er zijn genoeg verhalen bekend van mensen die op rijpere leeftijd achter het stuur zitten en niet meer adequaat kunnen reageren op verkeerssituaties en ik hoop dan ook, dat ik niet zelfingenomen ben, als ik er gewoon van uit ga dat het met mij allemaal goed komt.

Lees ik net op internet het volgende:

De medische keuringen voor automobilisten van 75 jaar en ouder worden vanaf 2026 strenger. Nieuwe richtlijnen moeten voorkomen dat rijbewijzen worden verlengd zonder zorgvuldige beoordeling. Vanaf januari 2026 moeten artsen die 75-plussers keuren op hun rijgeschiktheid, meer tijd nemen.

 

Leuk, dat ik dit lees. Het lijkt er op, dat de keuringen zorgvuldiger gaan gebeuren. Mijn conclusie is, dat veel senioren tot nu toe niet zo zorgvuldig gekeurd werden.  No pressure hoor! De komende tijd zal ik voor de zekerheid toch regelmatiger achter het stuur kruipen. Je weet maar nooit 

Autorijden is niet mijn favoriete bezigheid, maar zo makkelijk en handig en ik ga over drie weken met opgeheven hoofd en rustig kloppend hart het proces in.

Lieve groet en ik houd je op de hoogte!!

💫 P.S. Ik vind het heel leuk als je hieronder een reactie achterlaat 💫 P.S. Het is gelukt .. 

Juliet Joan

Boekbespreking: Etty Hillesum - Het verstoorde leven

Etty Hillesum – Het verstoorde leven. 5^e druk, 1981.

Een intrigerend boek, zeker niet nieuw en ook weer een van de boeken uit de collectie van het Spiritueel Huis, die continu mijn aandacht vroeg. Eindelijk heb ik dan nu de tijd genomen het te bestuderen. Het is een dagboek en werd onmiddellijk na verschijning (in 1981, veertig jaar nadat Etty Hillesum het schreef) een sensatie. Zij heeft een pakkende schrijfstijl en neemt je moeiteloos mee terug in de tijd, de Tweede Wereldoorlog, waar zij als Joodse vrouw in staat was te observeren en te verduren wat haar overkwam. Nu, zoveel jaren later is ze nog steeds in staat mij kippenvel te bezorgen. 

De onderstaande tekst is overgenomen uit Wikipedia.

Het verstoorde leven is een boek met dagboekfragmenten van Etty Hillesum. In haar dagboek verwoordde ze haar persoonlijke, innerlijke ontwikkeling te midden van de turbulentie van de Tweede Wereldoorlog en de absurditeiten van de Holocaust. Het boek is niet alleen een sterk persoonlijk document, maar geeft ook enig inzicht in de wijze waarop de anti-Joodse maatregelen en deportaties in die jaren op Joden zelf zijn overgekomen.

Achtergrond

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud of de afloop van het verhaal.

In 1941 ontmoette Hillesum de 54-jarige, uit Duitsland gevluchte, ex-bankier genaamd Julius Spier. Spier voerde een praktijk als handlezer aan de Courbetstraat 27-III, waar hij twee kleine kamers huurde en ook woonde. Hij was verloofd met Hertha Levi, die in Engeland op hem wachtte. Op advies van Spier begon Etty op 9 maart 1941 met het schrijven van een dagboek. De bedoeling was inzicht te verkrijgen in haar gevoelens en gedachten bij alledaagse ervaringen. Hillesum en Spier begonnen een liefdesrelatie. Spier wordt in dit dagboek aangeduid met de letter S.

Het boek eindigt op 6 september 1943 met het bericht van een vriend, een dag later werd ze gedeporteerd.

Uitgaven

De familie Smelik had de dagboeken in bewaring en deed vergeefse pogingen om er een uitgever voor te interesseren. Pas in 1981 werden Etty's dagboeken, of althans een groot deel ervan, gebundeld en uitgegeven door Jan Geurt Gaarlandt van uitgeverij De Haan onder de titel Het verstoorde leven - Dagboek van Etty Hillesum.

Het boek werd onmiddellijk veel gelezen en is in veel talen vertaald. In 1985 is in Deventer ter nagedachtenis het beeld Het verstoorde leven geplaatst.

Het boek is als e-book te downloaden

https://www.yumpu.com/en/document/view/69601995/download-free-pdf-het-verstoorde-leven-by-etty-hillesum-jg-gaarlandt

Boekbespreking. Een zomer met het kleine volkje - Tanis Helliwell

Eén van mijn vrijwilligers activiteiten is het beheren van de boekencollectie van het Spiritueel Huis aan de Voorstraat in Delft.

Het is mijn intentie regelmatig een boek uit de bibliotheek in de schijnwerper te zetten.

Vandaag:

Tanis Helliwell

Een zomer met het kleine volkje (Genre: Natuur )

Tijdens een zomer in een landhuisje in Ierland kwam Tanis Halliwell, in eerste instantie tot haar eigen verbazing, in contact met een "leprechaun" een Ierse kabouter, die haar niet alleen het een en ander leerde over de evolutie van elementwezens (zoals feeën, elfen, gnomen en kabouters), maar ook over de onderlinge afhankelijkheid van mensen en elementwezens in hun gezamenlijke evolutionaire bestemming. Een Zomer met het Kleine Volkje geeft inzicht in vele geheimen van het kabouterrijk en verhaalt over hun levendige spel, humor, nieuwsgierigheid, ondeugendheid, plezier, wijsheid en goddelijk doel. Volgens de leprechauns streven de elementwezens er momenteel naar om, samen met geëngageerde mensen, de planeet Aarde te genezen en een "nieuwe" wereld te scheppen. Met haar innemende stijl en humor schetst Tanis een treffend beeld van een Iers dorpje en zijn inwoners en beschrijft ze tegelijkertijd haar fascinerende relatie met haar leprechaun-vriend.

"Het lezen van dit boek opent een deur in je verbeelding. Of je het nu als realiteit  of verzinsel beschouwt, dit boek brengt een boodschap over van genezing en van planetaire prioriteiten", aldus Julia Cameron, auteur van onder andere The Artist's Way).

"Dit prachtige boek is niet alleen erg leuk om te lezen, maar doet ook interessante en intelligente suggesties over de realiteit en het werk van deze specifieke tak van de natuurwereld. Het kan ons helpen onze geest open te stellen voor fascinerende dimensies die op de planeet bestaan" aldus Dorothy McLean (1920-2020) mede-oprichtster van Findhorn en auteur van engelen en Deva's spreken). 

Tanis Helliwell, M.Ed., is de oprichtster van The International Institute for Transformation (IIT). Zij heeft van kinds af aan ervaring opgedaan en later gewerkt met elementen, engelen en meesterleraren op andere vlakken. Zij woont aan de zeekust ten noorden van Vancouver, Canada.

Lieve groet,

Juliet Joan

JulietJoan in Verbinding

De term "in verbinding" komt de laatste tijd steeds voorbij. Het is bijna een mode-uitdrukking geworden en ik ga erop "aan". Dat is patsboem gebeurd.

Hoewel ik het nieuws op radio of tv nauwelijks volg, kan ik er niet aan voorbij, dat, in elk geval in Nederland, allerlei instanties, instellingen en clubs proberen mensen met elkaar te verbinden.

Nederland staat op dit moment in de tijd in het teken van de Week Tegen Eenzaamheid. Ik vind het nogal wat hoor, dat vanuit de overheid dit een thema is.

Wij zijn zover van elkaar afgedreven, dat iets wat tijden geleden en met name in kleine gemeenschappen, iets natuurlijks was, bijna is verdwenen en nu opnieuw moet worden aangeleerd.

Ik ben heel graag op mezelf. Toch werd ik geraakt toen in de straat waarin ik woon een initiatief is opgestart met elkaar in verbinding te gaan. Mijn eerste gedachte was "hoe dan! Ik ben gesteld op mijn privacy! Ik groet sowieso iedereen! Wat willen jullie van me!"

Toen ik besloot toch maar naar een bijeenkomst te gaan waar het een en ander zou worden uitgelegd, een aanpak zou worden voorgesteld, begon ik warm te lopen voor het idee.

Toevallig (wat is toeval!!) kreeg ik van iemand ook nog een linkje toegestuurd Rondje zachtheid, waar ik na lezing een variant op bedacht heb en gedeeld heb met de mensen uit mijn straat. Wie verzint nou zo'n leuke, fijne, voor mij aansprekende naam. De auteur van Rondje Zachtheid en ik quote "werd geïnspireerd door Sigrid Kaag, die in een uitzending van Collegetour op 28 mei 2023, werd geconfronteerd met de angst en het verdriet van haar dochters. De vraag kwam op of we niet iets kunnen doen aan de toenemende hardheid en de lelijkheid in de wereld, op de social media, in de kranten, op straat.

Omdat ik zo graag wil "begrijpen" hoe het kan dat "Rondje Zachtheid" zich als een milde regenbui aan het verspreiden is ben ik gaan lezen in Liefde 2.0 van Barbara Fredrickson, een van de grondleggers van de positieve psychologie.

Zachtheid is een uitingsvorm van liefde. En liefde herdefinieert zij als "een micromoment van verbondenheid" en als een van onze krachtigste emoties. Want wat gebeurt er tijdens zo'n rondje zachtheid? Je wandelt met elkaar, je hebt waarachtig contact, je hebt soms ook fysiek contact en .. oogcontact! Of in die glimlach. Bladzijden vol schrijft Barbara hierover. En ik voel bij elke bladzijde: Ja! Het klopt. We ervaren het elke keer als we ons "rondje zachtheid" wandelen."

Door persoonlijke omstandigheden heb ik de rondjes zachtheid moeten onderbreken, maar ik hoop ze binnenkort weer op te kunnen pakken.

Ik wens je veel zachtheid en hier komt nog een andere mooie ballade.

💫 P.S. Ik vind het heel leuk als je hieronder een reactie achterlaat 💫

Lieve groet,

JulietJoan

Voeten-Leed

Alweer gearresteerd in mijn bezigheden. Of zal ik maar gewoon zeggen .. vette pech. 

Afgelopen donderdag struikelde ik (ongehaast) over een mini overgang tussen een stoep en een fietspad. Je kent ze vast wel, roodgekleurde fietspaden naast de straat, naast de stoep-met-parkeermogelijkheid-voor-bezoekers-van-de aangrenzende-winkels. In dit geval een overgang van maximaal 1 centimeter en door de hele lay-out van de weg niet duidelijk zichtbaar. 

 

Enfin, ik verklaar dit stukje Schieweg in Delft behoorlijk gevaarlijk voor fietsers en voetgangers.

Gelukkig is de schade, waarschijnlijk omdat ik stevige schoenen droeg, beperkt tot een gekneusde voet (niets gebroken en ik ben niet gevallen!!) en die is zich ook al aan het herstellen.

 

Een beetje drama is mij niet vreemd, vandaar de volgende woorden:

Heel-heid

Soms verandert het leven
van het ene op het andere moment.
Wat vanzelf sprak, vraagt nu aandacht.
Wat gewoon was, wordt bijzonder.

Toch, in alles wat anders werd,
blijft er zoveel dat krachtig is:
mijn gedachten die helder blijven,
mijn hart dat voelt en weet.

Ik mag nog steeds genieten
van het licht door het raam,
van een glimlach, een gesprek,
van muziek die raakt
en stilte die heelt.

Niet alles hoeft perfect te zijn
om heel te mogen voelen.
Er schuilt een diepe schoonheid
in wie ik ben ..
precies zoals ik ben.

Ik ben compleet,
op mijn eigen wijze.
Heel,
in lichaam én in ziel.

 

Lieve groet,

Juliet Joan