Op bezoek in het Suriname museum in Amsterdam

Het zat al even in de planning en vandaag is het er eindelijk van gekomen. Met mijn man en twee zussen ben ik naar het Suriname museum geweest. Wat een ervaring! De curatoren hebben goed werk geleverd.

Het begon bij de entree waar wij ontvangen werden door Giovanni en een gastvrouw, die ons hartelijk verwelkomden en eigenlijk al meteen het Suriname gevoel bij ons wakker maakten. Degenen onder jullie die ooit in Suriname geweest zijn zullen begrijpen wat ik bedoel.

Het museum (en ik citeer uit de doelstellingen)"moet een plek zijn voor iedereen die altijd al meer heeft willen weten over de Surinaamse geschiedenis, het cultureel erfgoed, de bevolking en de nauwe band met Nederland. Het is een meeting point voor de buurt, is onlosmakelijk verbonden met Amsterdam en legt met Suriname als vertrekpunt verbinding met alle Nederlanders."

Het museum geeft op de begane grond een fraai beeld van de fauna en flora van tropisch regenwoud van Suriname en biedt ook een cultuurgids van de inheemse volkeren. 

De kelder heb ik snel verlaten, ik hoef niet zo nodig de ketenen te zien waarmee slaven vastgehouden werden met de bijbehorende (foute) energie, die ik helaas maar al te snel voel.

De eerste verdieping was boeiend, interessant, met (voor mij) redelijk bekende historische informatie, maar op de tweede verdieping viel ik stil. Ik vertaal het maar zo, dat ik daar het gevoel van thuiskomen echt kon ervaren. De koeltoeroe zaken (mijn vertaling: zaken, die te maken hebben met de eenvoud maar vooral een natuurlijke manier van leven), die daar worden gepresenteerd in en rond de kinderhoek hebben mij diep geraakt. Ik vind het sowieso geweldig hoe curatoren van musea zo goed tijdsbeelden weten te presenteren, maar als het over mijn geboorteland gaat, val ik dus stil en raak ik ontroerd, komen herinneringen aan mijn jeugd krachtig naar voren.

Wij zijn er geruime tijd geweest en ik heb het vaste voornemen er binnenkort weer naar toe te gaan en dan begin ik en blijf ik waarschijnlijk de hele tijd op die tweede verdieping.

Gran tangi dat jullie mijn post hebben gelezen.

Lieve groet,

Juliet Joan

Rouwverwerking

 Delen helpt mij!

Het schrijven van mijn vorige post heeft het gevoel van zwaarte, dat ik had na het overlijden van mijn zus, flink opgelost.

Hoe prettig is dat!

Rouwverwerking is een individueel proces, is voor iedereen anders. Er zijn gemeenschappelijke noemers, sterker nog, op een doordachte (wetenschappelijk onderbouwde) manier wordt het hele proces beschreven, om het voor ons hanteerbaar te maken. 

Laten we wel wezen. Het zal voor jou een beetje anders werken, dan voor een ander. Dat mag best! Jij bent jij en ik ben ik. Helemaal oké. Staat er een tijd voor? Moet het proces zijn afgerond binnen een maand, zes weken, een jaar? Wie zal het zeggen. Je kunt het niet voorspellen, je kunt het niet afkappen .. alsjeblieft niet. Neem er je tijd voor .. heb het over je verdriet met iemand, die naar je luistert, die je hand vasthoudt, iets lekkers voor je klaar maakt, een bakkie met je gaat doen, je een aai over je bol geeft, die je (weer) kan laten lachen, je een zakdoekje aanreikt als het binnen in je weer overloopt.

Ik heb in de loop van de tijd gemerkt, dat schrijven mij heelt, mijn vingers vliegen over het toetsenbord, ik schrijf in een dagboekje, maak er krabbeltjes in (doodlen is voor mij uitgevonden, haha). Dat is mijn uitlaatklep en zo nu en dan schieten de tranen in mijn ogen, want ook dit is onderdeel van mijn verwerkingsproces. 

Luisteren naar muziek is voor mij ook een hele goede actie.

Bij het overlijden van mijn ouders was het verdriet heel intens. Ik dacht niet na over fasen in het verdriet. Het was er en het verdween weer in zoverre, dat ik het leven weer oppakte en nog steeds regelmatig aan hun denk. Bij mijn zus is het anders, vooral omdat het qua leeftijd zo dichtbij is en de vergankelijkheid van het aardse leven zo duidelijk maakt. Ik heb het haar ook gegund, dat ze overging. Een 11 jaar lange weg van achteruit gaan, fysiek en mentaal is niet fijn geweest. Voor haar niet, voor niemand in haar omgeving.

Een gek gevoel, dat ik me luchtiger voel, een soort van blij, dat zij zo vredig is ingeslapen.

Mijn motto: vier het leven!

Lieve groet,

Juliet Joan

p.s. je kunt mijn blog volgen door dat bovenaan de pagina aan te geven.

Rouw, zachtheid, rust

Drie weken geleden is een van mijn zussen overleden.

Hoewel zij al heel lang niet meer de oude was en steeds meer achteruit ging kwam het bericht toch nog plotseling.

Met z'n vieren hebben wij ervoor kunnen zorgen dat zij een mooie uitvaart heeft gekregen.

Wat een raar woord eigenlijk "uitvaart". Ik heb het even opgezocht:

"Een uitvaart is het geheel van handelingen en plechtigheden na het overlijden van een mens. De uitvaart wordt besloten met een teraardebestelling of een crematie. Een uitvaart dient om afscheid te kunnen nemen van de overledene en kan op verschillende manieren worden ingevuld."

Het is best apart, dat je meteen na het overlijden in actie moet komen om ervoor te zorgen, dat de "uitvaart" goed verloopt. Lijst met personen, die je erbij wilt hebben, sprekers - ja/neen? Muziek? Welke dan? Naar welke muziek luisterde de overledene graag? Iets met catering? Onze hoofden tolden, maar gelukkig konden wij veel met elkaar delen.

Natuurlijk wilde ik spreken!! Twee keer zelfs. 

Wonderlijk hoe emoties hun weg vinden, hoe ik me zo beschermd en gedragen voelde, hoe rustig ik was op de dag zelf en dan na afloop, thuis, een fysieke vermoeidheid zich openbaarde.

En nu .. drie weken later .. kan ik eindelijk iets opschrijven als onderdeel van mijn rouwverwerking. Het leven gaat door, wij hebben een prachtig voorjaar waar zij helaas niet meer in fysieke vorm van kan genieten. Dat kon ze eigenlijk al jaren niet meer, niet zoals vroeger.

Het is goed zo. Zij is gaan rusten.

Interessant feitje. Op haar rouwkaart hebben wij een prachtige tekst geplaatst, gevonden door een van ons, tussen haar spullen, perfect voor de mens die zij was.

SURPRISE IN HEAVEN

I dreamt death came, the other night,

and heaven's gate swung wide.

An angel with halo bright, ushered me inside.

And there - to my astonishment -

stood folks I'd judged and labeled

as "quite unfit", "of little worth",

and "spiritually disabled".

Indignant words rose to my lips,

but never were set free.

For every face showed stunned surprise ...

NO ONE EXPECTED ME!!!

"Anonymous"

Deze tekst heeft voor mij alles te maken met vergiffenis en het staat je uiteraard vrij het op jouw manier te interpreteren.

Ik heb er helemaal vrede mee, dat zij is overgegaan. In wezen heb ik elf jaar lang afscheid van haar genomen. Steeds meer stukjes die verdwenen in die periode, bij een zus op bezoek gaan die af en toe voelde als een vreemde is raar. 

Rust zacht .. je hebt je vleugels weer terug.

Lieve groet,

Juliet Joan.

P.s. Fijn als je mijn blog gaat volgen.