Het leven en de onvermijdelijkheid van de cyclus

Elke vierde zondagochtend van de maand staat het Spiritueel Huis aan de Voorstraat in Delft in het teken van Filosofie en Spiritualiteit. Iedereen is welkom.

De gespreksleidster heeft van te voren een tekst uitgekozen en de aanwezigen gaan daarover filosoferen, gedachten uitwisselen.

De tekst die daar gisteren voor was uitgekozen is van Sinan Can en de titel is "Patroon". (Kort samengevat door Sinan zelf: "Deze week schrijf ik in de VARAgids over de beroemde denker Ibn Khaldun en zijn idee dat samenlevingen zich vaak in terugkerende patronen ontwikkelen. Over hoe verbondenheid een samenleving sterk maakt, en hoe welvaart soms langzaam leidt tot verdeeldheid, nostalgie en het verlangen naar sterke leiders. Een column over geschiedenis, macht en de vraag of we werkelijk vooruitgaan of steeds opnieuw dezelfde cirkel doorlopen.")

Je zult wel begrijpen, dat wij een boeiende ochtend hebben gehad.

Het onderwerp ging gedurende de ochtend hoe langer hoe meer leven en iedereen had er zo zijn eigen gedachten en ideeën bij.

Persoonlijk doet het mij goed te merken, dat ik in een omgeving van gelijkgestemden, mensen die op zoek zijn naar de diepere betekenis van het/hun leven, kan floreren, kan opbloeien en dat puzzelstukjes (soms) op hun plek vallen.

Ik ben geboren en getogen in Suriname, woon al jarenlang in Nederland, maar herinner me nog goed hoe ik me voelde toen ik lang geleden naar Nederland kwam. Eigenlijk stapte ik toen van een "Suriname patroon" in een "Nederland patroon" wat niet simpel was.

Is dat niet ook waar wij zo nu en dan bij zouden kunnen stilstaan? Door alle informatie waar wij mee overspoeld worden, dringt onherroepelijk de buitenwereld onze binnenwereld binnen wat niet persé verkeerd is, maar (bij mij in elk geval) smeekt om regelmatig stilte op te zoeken, momenten te creëren om mijn innerlijke overtuigingen zuiver te houden en eventueel aan te passen.

Gisteren kwamen bij ons een paar sleutelwoorden naar voren:

• Verbinding
• Respect
• Openheid
• Eerlijkheid
• Verinnerlijking

Lieve groet,

Juliet Joan

P.S. Leuk als je mijn Blog gaat volgen en .. delen mag.

Gisteren en Zingeving

Een titel bedenken voor een Blogpost komt meestal vanzelf. Soms klinkt het cryptisch, maar de titel van deze post betekent simpelweg, dat ik gisteren naar een museum ben geweest, aangetrokken door de aankondiging "Acht markante Utrechters (gastcuratoren) gaan op zoek naar wat hun leven betekenis geeft" en zij geven dat weer in de tentoonstelling Zin in .. van Museum Catharijneconvent."

De acht zijn: Germaine de Randamie (meervoudig wereldkampioen kickboksen & MMA), Jade Kops (influencer, auteur), Joris Christ (theatermaker, drag queen), Eloi Youssef (muzikant), Zuster Maria Leunissen (Augustines en lid van Casella), Marion Rozema (persvoorlichter Amnesty International), Annet van Royen-Kerkhof (kinderarts en immunoloog) en Philip van Verschuer (Duitse Orde).

"De wereld staat in de fik. Toch vind ik het belangrijk om ergens nog kleur in te zien of plezier in te vinden."

Mijn man heeft mij gefotografeerd bij een kazuifel en een jurk "dragqueen", gekozen door Joris Christ, omdat die zo prachtig zijn, zo kleurrijk. 

Tja! Waarom ga ik naar een tentoonstelling, die in het teken staat van zingeving.

Het antwoord is in al zijn eenvoud behoorlijk beladen en vol vraagtekens. De kreet zingeving heeft al gauw een "soort van" religieuze uitstraling. Eerlijk gezegd vind ik, dat het alles met "leven" te maken heeft. 

Waarom ben ik zoals ik ben? Waarom doe ik zoals ik doe? Doe ik dat dan voor mezelf om me goed te voelen? Doe ik het voor een ander om de ander blij te maken? Doe ik het om beide redenen? Wie en wat ben ik eigenlijk? 

Na het bekijken van de deze tentoonstelling hebben wij onder het genot van een lekker drankje onze ervaringen uitgewisseld en onze belangrijkste conclusie was/is toch echt, dat het prettig is om in ons doen en laten een geluksgevoel (wat dat dan ook is) te mogen ervaren en zeker als we bij de ander de ogen zien oplichten.

Op 24 april 2026 is Jade Kops overleden. Aan de hand van door haar geselecteerde kunstwerken vertelde zij over wat haar leven zin gaf: het helpen en inspireren van anderen. Dat deed zij onder andere met Stichting Jade, waarmee zij kinderen met kanker hielp om lichtpuntjes te blijven vinden.

Lieve groet,

Juliet Joan

P.S. Leuk als je mijn blog gaat volgen en .. delen mag!

Rouwverwerking

 Delen helpt mij!

Het schrijven van mijn vorige post heeft het gevoel van zwaarte, dat ik had na het overlijden van mijn zus, flink opgelost.

Hoe prettig is dat!

Rouwverwerking is een individueel proces, is voor iedereen anders. Er zijn gemeenschappelijke noemers, sterker nog, op een doordachte (wetenschappelijk onderbouwde) manier wordt het hele proces beschreven, om het voor ons hanteerbaar te maken. 

Laten we wel wezen. Het zal voor jou een beetje anders werken, dan voor een ander. Dat mag best! Jij bent jij en ik ben ik. Helemaal oké. Staat er een tijd voor? Moet het proces zijn afgerond binnen een maand, zes weken, een jaar? Wie zal het zeggen. Je kunt het niet voorspellen, je kunt het niet afkappen .. alsjeblieft niet. Neem er je tijd voor .. heb het over je verdriet met iemand, die naar je luistert, die je hand vasthoudt, iets lekkers voor je klaar maakt, een bakkie met je gaat doen, je een aai over je bol geeft, die je (weer) kan laten lachen, je een zakdoekje aanreikt als het binnen in je weer overloopt.

Ik heb in de loop van de tijd gemerkt, dat schrijven mij heelt, mijn vingers vliegen over het toetsenbord, ik schrijf in een dagboekje, maak er krabbeltjes in (doodlen is voor mij uitgevonden, haha). Dat is mijn uitlaatklep en zo nu en dan schieten de tranen in mijn ogen, want ook dit is onderdeel van mijn verwerkingsproces. 

Luisteren naar muziek is voor mij ook een hele goede actie.

Bij het overlijden van mijn ouders was het verdriet heel intens. Ik dacht niet na over fasen in het verdriet. Het was er en het verdween weer in zoverre, dat ik het leven weer oppakte en nog steeds regelmatig aan hun denk. Bij mijn zus is het anders, vooral omdat het qua leeftijd zo dichtbij is en de vergankelijkheid van het aardse leven zo duidelijk maakt. Ik heb het haar ook gegund, dat ze overging. Een 11 jaar lange weg van achteruit gaan, fysiek en mentaal is niet fijn geweest. Voor haar niet, voor niemand in haar omgeving.

Een gek gevoel, dat ik me luchtiger voel, een soort van blij, dat zij zo vredig is ingeslapen.

Mijn motto: vier het leven!

Lieve groet,

Juliet Joan

p.s. je kunt mijn blog volgen door dat bovenaan de pagina aan te geven.