Als de ziele luistert

Toen ik op 16-jarige leeftijd kennismaakte met de Nederlandse en Vlaamse literatuur raakte ik in de ban van de gedichten van Guido Gezelle. 

Mijn hart kwam tot bloei als ik zijn gedichten declameerde en de beelden die hij schetste tot leven kwamen. Het onderstaande gedicht was een van mijn favorieten, het werd bijna een gezang.

Jaren later, toen ik mijn eindscriptie (Anima Mundi en een therapeutische behandeling) ter afronding van de opleiding tot paranormaal therapeute ging schrijven, kwamen de beelden van toen weer terug en ik heb zijn woorden daarin opgenomen. De bezieling die daarvan uitgaat is mijn drijfveer geworden, daar vond ik herkenning in en dat realiseerde ik me luid en duidelijk .. het voelde als een verwantschap van zielen.

Hierbij een foto van zijn grafmonument op de centrale begraafplaats van Brugge.

 Als de ziele luistert

spreekt het al een taal dat leeft,

't lijzigste gefluister

ook een taal en teken heeft:

blâren van de boomen

kouten met malkaar gezwind,

baren in de stroomen

klappen luide en welgezind,

wind en wee en wolken

wegelen van Gods heiligen voet,

talen en vertolken

't diep gedoken Woord zoo zoet ...

als de ziele luistert!

Guido Gezelle (Brugge, 1 mei 1830 - Brugge, 27 november 1899) was een Vlaamse lyrische dichter en hekeldichter, rooms-katholiek priester, taalwetenschapper, leraar, journalist en vertaler. Hij is bekend om zijn fijnzinnige gedichten over de natuur, zijn beeldend taalgebruik en zijn virtuoos taalkunstenaarschap.

Veel van zijn gedichten zijn terug te vinden op internet, maar ik heb voor deze post een link voor je uitgelicht.

Veel plezier met lezen.

Lieve groet,

Juliet Joan

Wandelen en lepelaarsnest "bekijken"

Tijdens een overheerlijke wandeling vandaag bij de Delftse Hout, was het een klein uitstapje naar het punt waar vogel minnend Nederland al een week of drie enthousiast over is.

Met dank aan Michel Kapoen kan ik de bijgaande foto met je delen.

Heel goed zichtbaar vanaf het wandel- en fietspad naast de Ikea in Delft is een lepelaarsnest duidelijk zichtbaar, een tweede nest is wat meer verborgen en de vier andere nesten waar eerder over gemeld werd zijn inmiddels niet meer te zien door het gebladerte. Wij waren gelukkig vroeg en konden rustig waarnemen hoe de jongen heel levendig rondscharrelen in het nest. Wat zijn ze al groot.

https://www.omroepwest.nl/natuur/5092740/lepelaarsnest-naast-snelweg-is-opnieuw-trekpleister?at_medium=sharing&at_campaign=sharedArticle&at_campaign_group=copied_url

De lepelaar  is een van de beschermingssuccessen van de Vogelbescherming. Rond 1970 waren er nog maar 170 broedparen in Nederland, nu ruim 2500. De stijging van het aantal broedparen in Nederland zorgde voor nieuwe vestigingen in Engeland, Frankrijk, België en Duitsland. Onze wandeling ging vervolgens naar het Arboretum Heempark. Het is altijd een feestje om daar doorheen te wandelen en te zien hoe alles weer tot bloei is gekomen. De nesten van de reigers die daar jaarlijks hun nesten vullen zijn al bijna niet meer zichtbaar door het dichte loof. 

Onze wandeling ging verder over het Kerkepad richting Delfgauw, waar wij na het genieten van een heerlijke kop koffie bij café Du Midi huiswaarts gingen.

Voor vanavond was heel slecht weer voorspeld met regen en onweer. Inmiddels lijkt de voorspelling hier in de regio niet meer te kloppen en gaan we een rustige avond tegemoet. Toch maar de tuin sproeien denk ik.

Lieve groet,

Juliet Joan