Contemplation by Hildegarde von Bingen

At one point during my lifetime studies I "met" Hildegarde von Bingen (1098-1179). It was in England, where I bought a CD with music, composed by her and sung by a choir (with a short biography of the lady included as well). 

It was so lovely to listen to and for ages I used this beautiful music to ease me into my meditations.

Hildegarde was a Benedictine abbess, writer, composer, philosopher, mystic, visionary and *polymath of the High Middle Ages. She is one of the best-known composers of sacred monophony, a well as the most recorded in modern history. She has been considered by many in Europe to be the founder of scientific natural history in Germany.

Today I like to share with you one of her many contemplations.

"From my early childhood, before my bones, nerves and veins were fully strengthened, I have always seen this vision in my soul, even to the present time when I am more than seventy years old. In this vision my soul, as God would have it, rises up high into the vault of heaven and into the changing sky and spreads itself out among different peoples, although they are far away from me in distant lands and places. And because I see them this way in my soul, I observe them in accord with the shifting of clouds and other created things. I do not hear them with my outward ears, nor do I perceive them by the thoughts of my own heart or by any combination of my five senses, but in my soul alone, while my outward eyes are open. So, I have never fallen prey to ecstasy in the visions, but I see them wide awake, day and night. And I am constantly fettered by sickness, and often in the grip of pain so intense that it threatens to kill me, but God has sustained me until now. The light which I see thus is not spatial, but it is far, far brighter than a cloud which carries the sun. I can measure neither height, nor length, nor breadth in it; and I call it "the reflection of the living Light. And as the sun, the moon, and the stars appear in water, so writings, sermons, virtues, and certain human actions take form for me and gleam." 

* A polymath is a person whose knowledge and skills span a wide variety of different subjects. Also called a "Renaissance person" or polyhistor, a polymath does not just casually know facts about various topics, but achieves deep understanding, mastery and integration across distinct fields, such as science, art, philosophy and politics. (Wikipedia)

With love,

Juliet Joan

Nordic walking - 3

One of the extras when Nordic walking is meeting other people. 

I have written about Nordic walking twice before, so if you are interested you may want to read two older posts:

Nordic walking - 1

Nordic walking - 2

I live in a small village where people still notice and greet each other and today I met an elderly lady. She greeted me very enthusiastically saying "hi, I have seen you walking so often and it is good to finally meet. I used to walk with poles a lot but at one point decided not to do it any more."

One of the difficulties when getting older is that we have to let go of some things. This lovely lady started to feel insecure on her feet but she cherishes her memories and enjoys seeing others do the things she used to do.

Her message to me was sprinkled with positivity, hope, connection and joy and made my stride even lighter and sunny.

With love,

Juliet Joan

Bonsai - de geschiedenis

(overgenomen uit het magazine Bonsaiwonder)

Sommige informatie hoef je niet persé zelf helemaal ergens op te diepen. In het geval van Bonsai waag ik me er niet aan zelf een stuk te schrijven met veel zoek- en spitwerk, zeker niet als ik zo'n mooi geschreven artikel kant en klaar vind.

Begin van de week ben ik naar een bonsai markt geweest en ik stond versteld.

Bonsai is een eeuwenoude kunstvorm die al meer dan drieduizend jaar teruggaat en zijn oorsprong vindt in China. Hoewel bonsai tegenwoordig nauw wordt geassocieerd met Japan, waren het de Chinezen die de eerste stappen zetten in het kweken van bomen in potten. De geschiedenis van bonsai kan worden onderverdeeld in verschillende periodes die elk hun eigen invloed hebben gehad op de ontwikkeling van deze unieke kunstvorm.

De Chinese oorsprong: Penjing

In het oude China, zo'n drieduizend jaar geleden, werd de kunst van het kweken van bomen in potten geïntroduceerd door de elite. Deze kunstvorm stond bekend als Penjing, wat vertaald kan worden als "landschap in een bak". In tegenstelling tot de strakke vormen van moderne bonsai, focuste Penjing zich meer op het creëren van miniatuurlandschappen, waarin kleine bomen vaak gecombineerd werden met rotsen, water en soms zelfs figuren. Penjing had niet alleen esthetische waarde, maar werd ook gezien als een spirituele en filosofische praktijk. Het doel was om de grootsheid van de natuur in miniatuurvorm vast te leggen en het vermogen van de mens om de natuur te beheersen te symboliseren.

Bonsai in Japan: verfijning en minimalisme

Rond de 13e eeuw brachten Japanse boeddhistische monniken Penjing naar Japan. Hier onderging de kunst een belangrijke transformatie. Terwijl de Chinese Penjing zich richtte op uitgebreide landschappen, gingen de Japanners voor eenvoud en minimalisme. Ze legden de nadruk op individuele bomen in potten, die zorgvuldig werden gekweekt om op ware grote bomen te lijken, maar dan in miniatuurformaat. Deze verfijning leidde tot wat we vandaag de dag kennen als bonsai, wat letterlijk "boom in pot" betekent.

Japanse bonsai onderscheidt zich door zijn eenvoudige, natuurlijke esthetiek en wordt gekweekt met de gedachte om balans, harmonie en rust uit te stralen. De Japanse focus op de vorm van de boom, met delicate takken en natuurlijke lijnen, heeft de moderne bonsai sterk beïnvloed.

De introductie van bonsai in het Westen

Aan het einde van de 19e eeuw kwamen Europeanen voor het eerst in aanraking met bonsai. Dit gebeurde tijdens wereldtentoonstellingen en handelsbeurzen waar Japan zijn cultuur tentoonstelde aan het Westen. Bonsai, met zijn subtiele schoonheid en diepe symboliek, trok al snel de aandacht van botanisten, kunstenaars en liefhebbers van exotische planten.

De interesse in bonsai begon te groeien, en tegen het begin van de 20e eeuw ontstonden er in Europa en Noord-Amerika verenigingen en clubs die zich toelegden op de kunst van bonsai. Deze kunstvorm verspreidde zich verder met het begin van de jaren '50, vooral na de Tweede Wereldoorlog, toen Amerikaanse soldaten terugkeerden uit Japan en bonsais meebrachten als souvenirs.

De moderne populariteit van bonsai

In de afgelopen decennia is bonsai uitgegroeid tot een wereldwijd fenomeen. Het wordt niet langer alleen beschouwd als een exotische kunstvorm, maar ook als een manier van leven, waarbij geduld, zorgvuldigheid en liefde voor de natuur centraal staan. Door de toenemende globalisering en digitalisering zijn bonsai-technieken en kennis gemakkelijker toegankelijk geworden voor een breed publiek. Vandaag de dag zijn er over de hele wereld talloze bonsai-exposities, competities en workshops, en wordt de kunst van bonsai zowel door hobbyisten als door professionals beoefend.

Conclusie

Bonsai is een kunstvorm met diepe wortels in de Chinese en Japanse cultuur, die de tijd heeft doorstaan en zich door de eeuwen heen heeft ontwikkeld. Wat begon als Penjing in het oude China, is door de Japanners verfijnd tot een minimalistische kunstvorm die de harmonie en kracht van de natuur belichaamt. Tegenwoordig blijft bonsai mensen wereldwijd fascineren, en zijn de kleine boompjes in potten een symbool van geduld, creativiteit en de band tussen mens en natuur.

Lieve groet,

Juliet Joan

Bonsai van het Westen

Gisteren ben ik naar Bonsai van het Westen geweest, een evenement dat gehouden werd in de TU Delft Hortus Botanicus. Het was een tentoonstelling met bijzondere bomen, workshops, lezingen, een markt en Japanse cultuur.

 

Ik citeer: “Bonsai is veel meer dan een boom in een pot. Het is een levende kunstvorm die geduld en natuur samenbrengt. Bij Bonsai van het Westen (naam van het evenement) willen we deze bijzondere traditie laten groeien. Daarom creëren we een plek waar liefhebbers en nieuwkomers elkaar ontmoeten. Wij willen de waardering voor de bonsaikunst in Nederland structureel vergroten”.

 

Ik was gefascineerd door de prachtige stukken die ook nog eens genomineerd konden worden voor een publieksprijs. 

 

Mijn favoriete stuk staat op de eerste en tweede foto.

Met een beetje geluk win ik ook nog een bonsai plant, als het door mij genomineerde stuk een prijs heeft gewonnen en ik het winnende lot heb.

Het zal dan wel even studeren worden hoe de plant te verzorgen .. maar aan liefde zal het zeker niet ontbreken.

 

  

Het bezoek was zoveel prettiger dan ik had verwacht. De subtiliteit van vormgeving, de planten (ook bloeiende), mossen, bomen was een fijne zintuiglijke ervaring. 

Sowieso is de Hortus in Delft een prettige plek om te zijn en dan dit.

Lieve groet,

Juliet Joan

Als je plannen in het water vallen ..

Wat te doen als je een weekend weg niet meer ziet zitten vanwege de weersverwachting? Blijf je thuis hangen of bedenk je alternatieven?

Wel, dat laatste hebben wij gedaan en we hebben zaterdag gewandeld en een tentoonstelling bezocht in de Oude Kerk in Delft "Common Ground: een wereld aan keramiek". Ik kon het niet goed "waarderen", omdat ik eerlijk gezegd geen verstand heb van keramiek. 

De topper dit weekend was voor ons het bezoek aan de Kunsthal in Rotterdam met als speciale tentoonstelling "Flowers Forever", een uitgebreid cultuurhistorisch overzicht van de bloem met veel objecten uit de kunst, mode, wetenschap en design. 

"Het laat zien hoe bloemen in onze cultuur zijn verankerd als dragers van rituelen, emoties en ideeën en bieden zo een verrassende blik op de rol van bloemen in onze samenleving".

Botanische tekeningen hebben mijn hart gestolen en het is altijd bijzonder om tekeningen van Maria Sibylla Merian te zien, maar helemaal om daarbij een kunstenares van Surinaamse afkomst patricia kaersenhout (aangenaam kennis te maken patricia) te ontdekken, die wat meer diepgang aan Merian's werk heeft gegeven en verborgen lagen van kennis en geschiedenis onthult. N.B. patricia schrijft zelf om duidelijke redenen haar naam met kleine letters.

Ons alternatieve weekend is er één geworden, waar wij erg blij van zijn geworden en grappig genoeg hebben wij tijdens onze uitjes geen druppel regen gehad. 

Gran tangi dat jullie mijn post hebben gelezen.

Juliet Joan

 

Op bezoek in het Suriname museum in Amsterdam

Het zat al even in de planning en vandaag is het er eindelijk van gekomen. Met mijn man en twee zussen ben ik naar het Suriname museum geweest. Wat een ervaring! De curatoren hebben goed werk geleverd.

Het begon bij de entree waar wij ontvangen werden door Giovanni en een gastvrouw, die ons hartelijk verwelkomden en eigenlijk al meteen het Suriname gevoel bij ons wakker maakten. Degenen onder jullie die ooit in Suriname geweest zijn zullen begrijpen wat ik bedoel.

Het museum (en ik citeer uit de doelstellingen)"moet een plek zijn voor iedereen die altijd al meer heeft willen weten over de Surinaamse geschiedenis, het cultureel erfgoed, de bevolking en de nauwe band met Nederland. Het is een meeting point voor de buurt, is onlosmakelijk verbonden met Amsterdam en legt met Suriname als vertrekpunt verbinding met alle Nederlanders."

Het museum geeft op de begane grond een fraai beeld van de fauna en flora van tropisch regenwoud van Suriname en biedt ook een cultuurgids van de inheemse volkeren. 

De kelder heb ik snel verlaten, ik hoef niet zo nodig de ketenen te zien waarmee slaven vastgehouden werden met de bijbehorende (foute) energie, die ik helaas maar al te snel voel.

De eerste verdieping was boeiend, interessant, met (voor mij) redelijk bekende historische informatie, maar op de tweede verdieping viel ik stil. Ik vertaal het maar zo, dat ik daar het gevoel van thuiskomen echt kon ervaren. De koeltoeroe zaken (mijn vertaling: zaken, die te maken hebben met de eenvoud maar vooral een natuurlijke manier van leven), die daar worden gepresenteerd in en rond de kinderhoek hebben mij diep geraakt. Ik vind het sowieso geweldig hoe curatoren van musea zo goed tijdsbeelden weten te presenteren, maar als het over mijn geboorteland gaat, val ik dus stil en raak ik ontroerd, komen herinneringen aan mijn jeugd krachtig naar voren.

Wij zijn er geruime tijd geweest en ik heb het vaste voornemen er binnenkort weer naar toe te gaan en dan begin ik en blijf ik waarschijnlijk de hele tijd op die tweede verdieping.

Gran tangi dat jullie mijn post hebben gelezen.

Lieve groet,

Juliet Joan

Het leven en de onvermijdelijkheid van de cyclus

Elke vierde zondagochtend van de maand staat het Spiritueel Huis aan de Voorstraat in Delft in het teken van Filosofie en Spiritualiteit. Iedereen is welkom.

De gespreksleidster heeft van te voren een tekst uitgekozen en de aanwezigen gaan daarover filosoferen, gedachten uitwisselen.

De tekst die daar gisteren voor was uitgekozen is van Sinan Can en de titel is "Patroon". (Kort samengevat door Sinan zelf: "Deze week schrijf ik in de VARAgids over de beroemde denker Ibn Khaldun en zijn idee dat samenlevingen zich vaak in terugkerende patronen ontwikkelen. Over hoe verbondenheid een samenleving sterk maakt, en hoe welvaart soms langzaam leidt tot verdeeldheid, nostalgie en het verlangen naar sterke leiders. Een column over geschiedenis, macht en de vraag of we werkelijk vooruitgaan of steeds opnieuw dezelfde cirkel doorlopen.")

Je zult wel begrijpen, dat wij een boeiende ochtend hebben gehad.

Het onderwerp ging gedurende de ochtend hoe langer hoe meer leven en iedereen had er zo zijn eigen gedachten en ideeën bij.

Persoonlijk doet het mij goed te merken, dat ik in een omgeving van gelijkgestemden, mensen die op zoek zijn naar de diepere betekenis van het/hun leven, kan floreren, kan opbloeien en dat puzzelstukjes (soms) op hun plek vallen.

Ik ben geboren en getogen in Suriname, woon al jarenlang in Nederland, maar herinner me nog goed hoe ik me voelde toen ik lang geleden naar Nederland kwam. Eigenlijk stapte ik toen van een "Suriname patroon" in een "Nederland patroon" wat niet simpel was.

Is dat niet ook waar wij zo nu en dan bij zouden kunnen stilstaan? Door alle informatie waar wij mee overspoeld worden, dringt onherroepelijk de buitenwereld onze binnenwereld binnen wat niet persé verkeerd is, maar (bij mij in elk geval) smeekt om regelmatig stilte op te zoeken, momenten te creëren om mijn innerlijke overtuigingen zuiver te houden en eventueel aan te passen.

Gisteren kwamen bij ons een paar sleutelwoorden naar voren:

• Verbinding
• Respect
• Openheid
• Eerlijkheid
• Verinnerlijking

Lieve groet,

Juliet Joan

P.S. Leuk als je mijn Blog gaat volgen en .. delen mag.

Gisteren en Zingeving

Een titel bedenken voor een Blogpost komt meestal vanzelf. Soms klinkt het cryptisch, maar de titel van deze post betekent simpelweg, dat ik gisteren naar een museum ben geweest, aangetrokken door de aankondiging "Acht markante Utrechters (gastcuratoren) gaan op zoek naar wat hun leven betekenis geeft" en zij geven dat weer in de tentoonstelling Zin in .. van Museum Catharijneconvent."

De acht zijn: Germaine de Randamie (meervoudig wereldkampioen kickboksen & MMA), Jade Kops (influencer, auteur), Joris Christ (theatermaker, drag queen), Eloi Youssef (muzikant), Zuster Maria Leunissen (Augustines en lid van Casella), Marion Rozema (persvoorlichter Amnesty International), Annet van Royen-Kerkhof (kinderarts en immunoloog) en Philip van Verschuer (Duitse Orde).

"De wereld staat in de fik. Toch vind ik het belangrijk om ergens nog kleur in te zien of plezier in te vinden."

Mijn man heeft mij gefotografeerd bij een kazuifel en een jurk "dragqueen", gekozen door Joris Christ, omdat die zo prachtig zijn, zo kleurrijk. 

Tja! Waarom ga ik naar een tentoonstelling, die in het teken staat van zingeving.

Het antwoord is in al zijn eenvoud behoorlijk beladen en vol vraagtekens. De kreet zingeving heeft al gauw een "soort van" religieuze uitstraling. Eerlijk gezegd vind ik, dat het alles met "leven" te maken heeft. 

Waarom ben ik zoals ik ben? Waarom doe ik zoals ik doe? Doe ik dat dan voor mezelf om me goed te voelen? Doe ik het voor een ander om de ander blij te maken? Doe ik het om beide redenen? Wie en wat ben ik eigenlijk? 

Na het bekijken van de deze tentoonstelling hebben wij onder het genot van een lekker drankje onze ervaringen uitgewisseld en onze belangrijkste conclusie was/is toch echt, dat het prettig is om in ons doen en laten een geluksgevoel (wat dat dan ook is) te mogen ervaren en zeker als we bij de ander de ogen zien oplichten.

Op 24 april 2026 is Jade Kops overleden. Aan de hand van door haar geselecteerde kunstwerken vertelde zij over wat haar leven zin gaf: het helpen en inspireren van anderen. Dat deed zij onder andere met Stichting Jade, waarmee zij kinderen met kanker hielp om lichtpuntjes te blijven vinden.

Lieve groet,

Juliet Joan

P.S. Leuk als je mijn blog gaat volgen en .. delen mag!

Yesterday .. Today .. Tomorrow

Yesterday I looked through my blogposts written during the years. It is so interesting to notice the kind of subjects I have felt the urge to write about. With some exceptions it has always been about my daily life and the last couple of years mostly in Dutch. Thanks to all available translation programs nobody has felt left out, I assume. 

There has been a remarkable change from musing about my personal development to more daily topics and as mentioned before, writing is my favourite outlet. Sitting behind my desk and let the fingers do their job on the keyboard is fun, no need to have a specific subject in mind. But .. that mentioned .. at some point something comes up, something that needs to be done urgently. It is happening right now.

"Get one of your card decks and see if you can work out something (as a direction for yourself to act upon) for the next couple of days." The first question is, of course, which one shall I choose?

 Pause.

Great! I am restricting myself to three decks. Symbols of the healing angels (Ingrid Auer), Mother Earth cards (Jamie Sams), Peace cards (Spiritualist National Union).

Because of my playful mood I am going to work with my pendulum to help me choose between the three. Definitely Mother Earth today! Shuffle, shuffle, shuffle the deck before picking a card. The one I have picked today is nr. 41. Death of the Shaman. This is a sign of death and rebirth. 

In Shamanism death is not seen as an end, but as the transition from old thought patterns to new beginnings. It means the end of a cycle and it is also an invitation to watch that part of Self that is dying/not necessary anymore. In order to support the birth process of the new life cycle it is important to let go of the old and make room for the new life cycle. Rebirth is always full of promises and growth.

I look forward to the growth, because that is what is meant here and one is never too old for that.

With love,

Juliet Joan

Meerrrr !!

Gisteren zijn wij in Naaldwijk naar een toneelvoorstelling geweest   "Meer !!" 

Het was onze eerste keer in dit theater en de sfeer was intiem met gezellig publiek. 

Denk bij "Meer!!" vanaf nu aan Jeannine La Rose, een Surinaams-Nederlandse actrice en zangeres. Jeannine studeerde aan het conservatorium in Rotterdam, waar ze in 2004 haar muziekopleiding heeft afgerond. Sindsdien heeft ze in een flink aantal theaterproducties meegespeeld.

Hoezo schrijf ik nu een post over Jeannine? Wel .. ik ken haar vanaf haar geboorte en gisteravond zag ik een vrouw, die met recht een powerhouse van Surinaamse afkomst genoemd kan worden.

        

Vol overgave liet zij ons in de voorstelling in alle openheid zien hoe je door kunt gaan in het leven, ongeacht de obstakels die je tegenkomt en vooral zonder schuldgevoel.                                                                 

De voorstelling heeft een sterk autobiografisch karakter en zij neemt je mee op niet mis te verstane wijze. Een paar trefwoorden hierbij .. ontroerend, emotioneel, puur, ondeugend.

Wij hebben heel erg genoten van de voorstelling, wij hebben gelachen en wij hebben gedanst.

Jeannine heeft ook een bedrijf als presentatie- en vocalcoach.

Interessant feitje .. een jaar of tien geleden heb ik Jeannine als coach gehad voorafgaande aan een examen voor Public Speaking. Ik heb dat met glans gehaald.

Lieve groet,

Juliet Joan

 

Als de ziele luistert

Toen ik op 16-jarige leeftijd kennismaakte met de Nederlandse en Vlaamse literatuur raakte ik in de ban van de gedichten van Guido Gezelle. 

Mijn hart kwam tot bloei als ik zijn gedichten declameerde en de beelden die hij schetste tot leven kwamen. Het onderstaande gedicht was een van mijn favorieten, het werd bijna een gezang.

Jaren later, toen ik mijn eindscriptie (Anima Mundi en een therapeutische behandeling) ter afronding van de opleiding tot paranormaal therapeute ging schrijven, kwamen de beelden van toen weer terug en ik heb zijn woorden daarin opgenomen. De bezieling die daarvan uitgaat is mijn drijfveer geworden, daar vond ik herkenning in en dat realiseerde ik me luid en duidelijk .. het voelde als een verwantschap van zielen.

Hierbij een foto van zijn grafmonument op de centrale begraafplaats van Brugge.

 Als de ziele luistert

spreekt het al een taal dat leeft,

't lijzigste gefluister

ook een taal en teken heeft:

blâren van de boomen

kouten met malkaar gezwind,

baren in de stroomen

klappen luide en welgezind,

wind en wee en wolken

wegelen van Gods heiligen voet,

talen en vertolken

't diep gedoken Woord zoo zoet ...

als de ziele luistert!

Guido Gezelle (Brugge, 1 mei 1830 - Brugge, 27 november 1899) was een Vlaamse lyrische dichter en hekeldichter, rooms-katholiek priester, taalwetenschapper, leraar, journalist en vertaler. Hij is bekend om zijn fijnzinnige gedichten over de natuur, zijn beeldend taalgebruik en zijn virtuoos taalkunstenaarschap.

Veel van zijn gedichten zijn terug te vinden op internet, maar ik heb voor deze post een link voor je uitgelicht.

Veel plezier met lezen.

Lieve groet,

Juliet Joan

Wandelen en lepelaarsnest "bekijken"

Tijdens een overheerlijke wandeling vandaag bij de Delftse Hout, was het een klein uitstapje naar het punt waar vogel minnend Nederland al een week of drie enthousiast over is.

Met dank aan Michel Kapoen kan ik de bijgaande foto met je delen.

Heel goed zichtbaar vanaf het wandel- en fietspad naast de Ikea in Delft is een lepelaarsnest duidelijk zichtbaar, een tweede nest is wat meer verborgen en de vier andere nesten waar eerder over gemeld werd zijn inmiddels niet meer te zien door het gebladerte. Wij waren gelukkig vroeg en konden rustig waarnemen hoe de jongen heel levendig rondscharrelen in het nest. Wat zijn ze al groot.

https://www.omroepwest.nl/natuur/5092740/lepelaarsnest-naast-snelweg-is-opnieuw-trekpleister?at_medium=sharing&at_campaign=sharedArticle&at_campaign_group=copied_url

De lepelaar  is een van de beschermingssuccessen van de Vogelbescherming. Rond 1970 waren er nog maar 170 broedparen in Nederland, nu ruim 2500. De stijging van het aantal broedparen in Nederland zorgde voor nieuwe vestigingen in Engeland, Frankrijk, België en Duitsland. Onze wandeling ging vervolgens naar het Arboretum Heempark. Het is altijd een feestje om daar doorheen te wandelen en te zien hoe alles weer tot bloei is gekomen. De nesten van de reigers die daar jaarlijks hun nesten vullen zijn al bijna niet meer zichtbaar door het dichte loof. 

Onze wandeling ging verder over het Kerkepad richting Delfgauw, waar wij na het genieten van een heerlijke kop koffie bij café Du Midi huiswaarts gingen.

Voor vanavond was heel slecht weer voorspeld met regen en onweer. Inmiddels lijkt de voorspelling hier in de regio niet meer te kloppen en gaan we een rustige avond tegemoet. Toch maar de tuin sproeien denk ik.

Lieve groet,

Juliet Joan

De Japanse tuin in Clingendael

Vandaag zijn wij voor het eerst na jaren weer eens naar landgoed Clingendael gegaan om de Japanse tuin te bewonderen. De tuin is vorige week weer opengegaan. Het bijzondere is, dat het jaarlijks gedurende 6 weken in het voorjaar is opengesteld. 

Het is prachtig. Het voelt een beetje alsof je in een andere sfeer komt en dat begint al bij binnenkomst. Lopend over een bruggetje begint de betovering al als je de moslaag ziet, die de grond bedekt.

 

In de tuin kun je prachtige azaleas, rhododendrons en sierkersen bewonderen. Ze zijn op dit moment nog niet in volle bloei, maar de belofte van nog meer schoonheid hangt in de lucht.

Ik kwam erachter dat in de herfst ook een tijdelijke opening van de tuin is, zodat de herfstverkleuringen van de verschillende esdoorns te zien zijn. 

In de tuin zijn stenen lantaarns in verschillende vormen en ook twee watervaten en ik ben zo vrij geweest een filmpje van de gemeente Den Haag met je te delen.

Impressie Japanse tuin

Meer informatie over de Japanse tuin:

https://www.denhaag.nl/nl/natuur-en-milieu/groen-en-bomen/japanse-tuin/

 

Clingendael is een van de mooiste landgoederen van Nederland. Het park, dat ligt tussen Den Haag en Wassenaar kent een eeuwenoude historie, duidelijk voelbaar in de natuur en de cultuur. Het park is aangelegd in Engelse landschapsstijl met mooie gebouwen, tuinen met indrukwekkende landschappen en spiegelende waterpartijen. 

Met zijn prachtige natuur, slingerende wandelpaden en grote speelweides is het een fantastische plek om tot rust te komen.

Het landgoed is vrij toegankelijk.

 

Wij hebben genoten en na een lekker bakkie in het theehuis hebben we een heerlijke wandeling gemaakt door het park.

In het najaar gaan wij weer.

Lieve groet,

Juliet Joan

Rouwverwerking

 Delen helpt mij!

Het schrijven van mijn vorige post heeft het gevoel van zwaarte, dat ik had na het overlijden van mijn zus, flink opgelost.

Hoe prettig is dat!

Rouwverwerking is een individueel proces, is voor iedereen anders. Er zijn gemeenschappelijke noemers, sterker nog, op een doordachte (wetenschappelijk onderbouwde) manier wordt het hele proces beschreven, om het voor ons hanteerbaar te maken. 

Laten we wel wezen. Het zal voor jou een beetje anders werken, dan voor een ander. Dat mag best! Jij bent jij en ik ben ik. Helemaal oké. Staat er een tijd voor? Moet het proces zijn afgerond binnen een maand, zes weken, een jaar? Wie zal het zeggen. Je kunt het niet voorspellen, je kunt het niet afkappen .. alsjeblieft niet. Neem er je tijd voor .. heb het over je verdriet met iemand, die naar je luistert, die je hand vasthoudt, iets lekkers voor je klaar maakt, een bakkie met je gaat doen, je een aai over je bol geeft, die je (weer) kan laten lachen, je een zakdoekje aanreikt als het binnen in je weer overloopt.

Ik heb in de loop van de tijd gemerkt, dat schrijven mij heelt, mijn vingers vliegen over het toetsenbord, ik schrijf in een dagboekje, maak er krabbeltjes in (doodlen is voor mij uitgevonden, haha). Dat is mijn uitlaatklep en zo nu en dan schieten de tranen in mijn ogen, want ook dit is onderdeel van mijn verwerkingsproces. 

Luisteren naar muziek is voor mij ook een hele goede actie.

Bij het overlijden van mijn ouders was het verdriet heel intens. Ik dacht niet na over fasen in het verdriet. Het was er en het verdween weer in zoverre, dat ik het leven weer oppakte en nog steeds regelmatig aan hun denk. Bij mijn zus is het anders, vooral omdat het qua leeftijd zo dichtbij is en de vergankelijkheid van het aardse leven zo duidelijk maakt. Ik heb het haar ook gegund, dat ze overging. Een 11 jaar lange weg van achteruit gaan, fysiek en mentaal is niet fijn geweest. Voor haar niet, voor niemand in haar omgeving.

Een gek gevoel, dat ik me luchtiger voel, een soort van blij, dat zij zo vredig is ingeslapen.

Mijn motto: vier het leven!

Lieve groet,

Juliet Joan

p.s. je kunt mijn blog volgen door dat bovenaan de pagina aan te geven.

Rouw, zachtheid, rust

Drie weken geleden is een van mijn zussen overleden.

Hoewel zij al heel lang niet meer de oude was en steeds meer achteruit ging kwam het bericht toch nog plotseling.

Met z'n vieren hebben wij ervoor kunnen zorgen dat zij een mooie uitvaart heeft gekregen.

Wat een raar woord eigenlijk "uitvaart". Ik heb het even opgezocht:

"Een uitvaart is het geheel van handelingen en plechtigheden na het overlijden van een mens. De uitvaart wordt besloten met een teraardebestelling of een crematie. Een uitvaart dient om afscheid te kunnen nemen van de overledene en kan op verschillende manieren worden ingevuld."

Het is best apart, dat je meteen na het overlijden in actie moet komen om ervoor te zorgen, dat de "uitvaart" goed verloopt. Lijst met personen, die je erbij wilt hebben, sprekers - ja/neen? Muziek? Welke dan? Naar welke muziek luisterde de overledene graag? Iets met catering? Onze hoofden tolden, maar gelukkig konden wij veel met elkaar delen.

Natuurlijk wilde ik spreken!! Twee keer zelfs. 

Wonderlijk hoe emoties hun weg vinden, hoe ik me zo beschermd en gedragen voelde, hoe rustig ik was op de dag zelf en dan na afloop, thuis, een fysieke vermoeidheid zich openbaarde.

En nu .. drie weken later .. kan ik eindelijk iets opschrijven als onderdeel van mijn rouwverwerking. Het leven gaat door, wij hebben een prachtig voorjaar waar zij helaas niet meer in fysieke vorm van kan genieten. Dat kon ze eigenlijk al jaren niet meer, niet zoals vroeger.

Het is goed zo. Zij is gaan rusten.

Interessant feitje. Op haar rouwkaart hebben wij een prachtige tekst geplaatst, gevonden door een van ons, tussen haar spullen, perfect voor de mens die zij was.

SURPRISE IN HEAVEN

I dreamt death came, the other night,

and heaven's gate swung wide.

An angel with halo bright, ushered me inside.

And there - to my astonishment -

stood folks I'd judged and labeled

as "quite unfit", "of little worth",

and "spiritually disabled".

Indignant words rose to my lips,

but never were set free.

For every face showed stunned surprise ...

NO ONE EXPECTED ME!!!

"Anonymous"

Deze tekst heeft voor mij alles te maken met vergiffenis en het staat je uiteraard vrij het op jouw manier te interpreteren.

Ik heb er helemaal vrede mee, dat zij is overgegaan. In wezen heb ik elf jaar lang afscheid van haar genomen. Steeds meer stukjes die verdwenen in die periode, bij een zus op bezoek gaan die af en toe voelde als een vreemde is raar. 

Rust zacht .. je hebt je vleugels weer terug.

Lieve groet,

Juliet Joan.

P.s. Fijn als je mijn blog gaat volgen.

Verlengen rijbewijs .. het is gelukt!!

Het is wat!!

Op zekere leeftijd maak je een start met een 5-jaarlijkse keuring voor het verlengen van je auto rijbewijs.

Geen paniek hoor, het is helemaal okay. Er zijn genoeg verhalen bekend van mensen die op rijpere leeftijd achter het stuur zitten en niet meer adequaat kunnen reageren op verkeerssituaties en ik hoop dan ook, dat ik niet zelfingenomen ben, als ik er gewoon van uit ga dat het met mij allemaal goed komt.

Lees ik net op internet het volgende:

De medische keuringen voor automobilisten van 75 jaar en ouder worden vanaf 2026 strenger. Nieuwe richtlijnen moeten voorkomen dat rijbewijzen worden verlengd zonder zorgvuldige beoordeling. Vanaf januari 2026 moeten artsen die 75-plussers keuren op hun rijgeschiktheid, meer tijd nemen.

 

Leuk, dat ik dit lees. Het lijkt er op, dat de keuringen zorgvuldiger gaan gebeuren. Mijn conclusie is, dat veel senioren tot nu toe niet zo zorgvuldig gekeurd werden.  No pressure hoor! De komende tijd zal ik voor de zekerheid toch regelmatiger achter het stuur kruipen. Je weet maar nooit 

Autorijden is niet mijn favoriete bezigheid, maar zo makkelijk en handig en ik ga over drie weken met opgeheven hoofd en rustig kloppend hart het proces in.

Lieve groet en ik houd je op de hoogte!!

💫 P.S. Ik vind het heel leuk als je hieronder een reactie achterlaat 💫 P.S. Het is gelukt .. 

Juliet Joan